«تو مرا آزردی… که خودم کوچ کنم از شهرت تو خیالت راحت! می‌روم از قلبت می‌شوم دورترین خاطره در شب‌هایت تو به من می‌خندی! و به خود می‌گویی: باز می‌آید و می‌سوزد از این عشق ولی بر نمی‌گردم، نه! می‌روم آنجا که دلی بهر دلی تب دارد عشق زیباست و حرمت دارد…»

1:22

من به جان خواهم رسید تا به عشقت نو شوم، تا تو را جز “جان” نگویم، پس چرا “آقا” شوی؟ #دست‌نویس

چون غافل شَوَم از دل دَوان سویِ تو می‌آيد..

اَیُمکِنُ اَن تَرجِع؟ آیا امکان دارد برگردی؟💔

_🙃🤍

و تنها یک جمله شد مرهم دردهایم.. با من اینجوری صحبت نکن تو تنها دوم شخص مفرد منی:)))))🥺 #دست‌نویس

_

آدم‌ها دل را می‌شکنند… زیرا گاهی اوقات، سکوت، برای قلب سنگین است؛ و شکستن یک دل، تنها راهی است که برخی افراد بلدند تا فریادِ خاموشِ دردِ درونی خود را به گوش دنیا برسانند. آن‌ها دل را می‌شکنند تا شاید با صدای شکستن آن، به خود بفهمانند که هنوز زنده و حساس‌اند، و در پسِ آن همه “دل شکستن”، خودشان هنوز از “دردِ نادیده گرفته شدن” نمرده باشند. آدم‌ها دل را می‌شکنند چون یاد نگرفته‌اند چگونه می‌توانند با عشق، نه با خشم، قلب‌های شکسته را به هم پیوند دهند؛ و ترجیح می‌دهند با ابزارِ تخریب آشنا، به جای هنرِ بازسازی با محبت، به زندگی ادامه دهند. آن‌ها دل می‌شکنند، چون خودشان هنوز از شکسته شدن‌های قبلی، مرهمی نیافته‌اند و تنها ابزارِ درد، در دستانشان مانده است. #دست‌نویس

نمی‌دانم کجایی، فقط می‌دانم نیستی… و نبودنِ تو، بزرگ‌ترین حضورِ غم در زندگیِ من است.