درون همه‌ی قاب عکس های روی دیوار خونه خاطراتِ تلخ و شیرینی گیر کرده وقتی قاب‌هارو میاری پایین خاک هارو از روش میگیری خاطرات رو ازاد میکنی و ساعت ها غرق ادم‌های رفته‌ی درون قاب میشی

گاهی وقتا به عکس هاتون سر بزنید خیلی از خاطره‌ها نباید خاک بخورن

تازگیا یاد گرفتم سرم رو به وسیله مداد/ خودکار نگه دارم کاربرد خوبی داره نه دستت دیگه اذیت میشه و اینکه ارتفاع خوبی داری

تصور کردنش یکم مشکله پس میگم چجوری ته خودکار رو به واسطه دندونم نگه میدارم و سرش رو میذارم رو زمین

در لحظه میزان احساساتم میزنه بالا

من بزرگ شده‌ی روضه‌های توام

اتفاقا من خستم از تلاش کردن خستم از بی خوابی خستم از شمردن روزهای باقی مونده خستم از استرس خستم از ناامیدی خستم بیشتر از همه من از خسته بودن خستم!

من دیگه دربرابر مشکلات مقاوم نیسم خوابم میاد ولی نباید بخوابم شاید بتونم بخاطرش گریه کنم

من هرسال تاسوعا و عاشورا حرم بانو بودم میون دسته و هیئت‌های مختلف اما امسال مشکلات کاری باهام کرد هنوز که هنوز از نرفتن دارم میسوزم

این هیچی اربعین رو چکار کنیم؟

دو حالت وجود داره یا زمان های قدیم درس نمی‌خوندن یا اگه میخوندن با بی برقی چجوری کنار می اومدن

اگه برق نبوده احتمالا مداد هم نبوده و خب رفع شبهه شد