نمیخاین یه فور بزنین؟

مجنون برای لیلی افسانه شد؛ من برای تو حقیقت می‌شوم.

دارم غرق میشم،پس این نجات دهنده کی میخواد بیاد نجاتم بده؟

دیگه نمیدونم دلم از چی گرفته فقط میدونم همه‌ی دلایل دارن تیکه‌تیکم میکنن.

چشمِ تو را به هیچ دهم من، که در او بهشتِ من پیداست.

گاهی امید تورو به پوچی میرسونه، پس باید مواظب بود به چی امید داده میشه

حرفاتون قشنگه ولی واقعا حس شیشمم نمیزاره قبول کنم راست میگین.

لیبرا وقتی چیزی تموم می‌شه، اولش بیشتر از درد، از بهم خوردن تعادلش اذیت می‌شه. یعنی حتی اگه دلش هنوز درگیره، سعی می‌کنه ظاهرش مرتب و آروم بمونه. برای همین شاید بگه «نه، مشکلی نیست»، ولی توی ذهنش هنوز داره سناریوها رو سبک‌سنگین می‌کنه. درگیرِ اینه که چی درست بود، چی ناعادلانه بود، و چطور می‌شه بدون جنجال از این وضعیت رد شد. لیبرا معمولاً از تنهایی نمی‌ترسه؛ از ناهماهنگی و بی‌تکلیفی می‌ترسه.