تو فکرشم

فکرکنم اینبار آینه فقط ترک نخورد , ایندفعه واقعا شکست و مهم نبود من چقدر تلاش کنم خرده هاشو بهم بچسبونم

وقتی که تاریکی موندگار بشه نور راه خودشو گم میکنه

تازه دیدم باید پیامی فور میکردم

‌از ته لیوان هر باری که نوشیدنی میخوری عکس بگیر ، از لبخند عزیزات عکس بگیر ، از میزهای پر و خالی که نشونه ی وجود شمان عکس بگیر ، از قهقه زدن اتون موقع گفتن چرت و پرت ، از خنده های مکرر بی دلیل ، از اذیت کردن هاتون ، از لحظه لحظه هایی که میدونی تکرار نمیشه ، از همش از همه چیز عکس بگیر .

چقدر سخته که دیگه چیزی برام معنی نمیده

چقدر بدم میاد یکی منو با همه اطرافیانش یکی بدونه و یکی خطاب کنه

اینم خیلی بده آدما بهم اطمینان دارن که یه سری کارا رو نمیکنم