ترسناک ترین بخش وجود من اینه که می‌تونم دنیارو بهت بدم و به همون سرعت ازت پس بگیرم. وفاداری من عمیقه ولی احترامی که برای خودم قائلم عمیق تره.

گاهی تصمیم میگیرم، در کتاب هایم غرق شوم، تا حرف های مردم خرفت.

پ.ن: مردم کتاب میخونن چون کسی به اونا گوش نمیده:))))) و غرق شدن تو اعماق دریا بهتر از دست و پا زدن و ایگنور شدنه

ترس از مرگ، جزو بی مورد ترین ترس هاست... چون هیچ حادثه‌ای مرده را تهدید نمی‌کند

‌ جدیدا قلبم بدون دلیل هم می‌شکنه، یعنی نشستم یه گوشه دارم گذران عمر می‌کنم یهو تق، صدای شکستنش میاد .

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست بی باده گلرنگ نمی‌باید زیست این سبزه که امروز تماشاگه ماست تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست

در حیاط، درخت آلویی هست! درختی کوچک؛ که کسی باورش ندارد! دستی به او نمی‌ رسد؛ نرده‌ها احاطه‌ اش کرده‌ اند. دلش می‌ خواهد رشد کند درخت کوچک! آری، دلش می‌خواهد رشد کند؛ و برای کسی مهم نیست سهم اندکش از آفتاب! چه کسی باور می‌کند آلو بودن درخت را وقتی یک دانه آلو ندارد؟ اما تو می‌توانی؛ وقتی متوجه برگ‌هایش باشی!

ادبیات، آخرین پناه من است...

عید چه میخواهم؟ بهار من تویی.