ساعت4:34... و من همچنان درحال حدر دادن عمر کوتاه‌ام. خدا میداند که با این روند.. این عمر کوتاه تا چه مقداری کسر میشود..

چشمانش جز لبخند چیزی نگفت.. شاهد بیاورم؟!

شاهد که باشد؟ صبر انتخاب او نبود، اجبارش بود.

من اصلا لیاقت زندگی کردن دارم؟ من که هیچ کاری جز نفس کشیدن انجام نمیدهم... کار بیهوده در زندگی بیهوده برای ادم بیهوده..

چه می‌خواهی؟ دور شدن، گم شدن و دیگر هرگز نبودن.

برایش نوشت: «چرا پشت آن لبخندهای کم‌جانت مخفی شده‌ای؟ چرا حرفی نمی‌زنی؟ چرا چشم‌هایت را می‌دزدی؟ چرا اینقدر دوری؟ چرا سکوتت اینقدر طولانی شده است؟»

شاهدی جز قلبم ندارم.. البته او هم مدتی ست دیگر علاقه ای ندارد به شهادت دادن. همان یکبار که برای دوست داشتنش شهادت داد و شکست برایش کافی بود..

«سوختم زین آشنایان، ای خوشا بیگانه‌ای.»

تجملات هیچ‌ وقت جاذبه‌ای برایش نداشتند، چیزهای ساده را دوست داشت، کتاب‌ها را، تنهایی را، یا بودن با کسی که او را می‌فهمد.

اه دیگر بس است بگیرید بخوابید که اخرین خواب امسال است

ولیکن نوشتن راه فرار من از غم هاست..

امان از ان مغز اشفته که توان برایم نگذاشته است..