من خیلی عدالت طلبم دوست دارم برابری وجود داشته باشه. نه اون برابری بین پسر و دختر، اون برابری ای که ادما بتونن باهم شاد باشن، با هم کیف زندگی رو ببرن، غم و اختلاف و قهر نباشه. ولی اگه نباشن تعادلی هم نیست اما اگه هست، کم باشه

امروز سر مزار پدربزرگم که داشتم میرفتم خیلی از خانواده هارو دیدم که داشتن برای عزیزانشون گریه میکردن، قلبشون داشت تیکه تیکه می‌شد، منم دلم می‌شکست، چقد درد داشتن تحمل میکردن این سالها؟ ولی دوست دارم برای همه ی اون ادما یه معجزه ای باشه که بتونه اونها رو بازم شاد کنه. حتی اگه نتونه جای اونها رو پر کرد، یه نور امید که براشون هست نه؟

ادما همیشه میتونن چیزای بد بسازن.. از طرفی هم میتونن چیزای خوب بسازن. اون عدالت و برابری با هم فرق داره. بهترینش عدالته.. عدالت بین همه ی ادما.. ولی خب اونموقع فرق بین کسی که تمام تلاششو کرده و کسی ک هیچ تلاشی نکرده چیه؟همه ی اینا چاشنیه زندگی عه. اکه نباشه زندگی معنایی نداره بیب.

میدونم، برا همین میگم خیلی فانتزی فکر میکنم

همه میان ک برن.. امیدو خود انسان باید بسازه. تا خودت نخوای نمیشه،و من همیشه دوس دارم به کسایی که اینقدر ناراحتن برای نبودن عزیزاشون بگم ک نباید این غم رو سرلوحه ی زندگیشون قرار بدن.. اون غمه له میکنه ادمو.. با یادش زندگی کنین ولی با غمش نه.. سخته ولی میشه

ولی کاش هیچکس هیچ غمی نداشته باشه

این تیکه رو دوست داشتم، با یادش زندگی کنین ولی با غمش نه

واقعا...