اگر او، برای تو ساخته شده، من برای تو ویران شده‌ام.

- زخمی بر سینه‌یِ من است؛ که با من حرف نمی‌زند، با دوستانم حرف نمی‌زند، با دکترم حرف نمی‌زند، زخمی؛ که منتظر مانده است، شب شود ؛ و از اعماق خونی‌اش، تو را صدا کند .

سلام ای شبِ معصوم! ‌سلام ای شبی که چشم‌هایِ گرگ‌های بیابان را، به حفره‌های استخوانیِ ایمان و اعتماد بدل می‌کنی؛ و در کنار جویبارهای تو، ارواحِ بیدها، ارواحِ مهربانِ تبرها را می‌بویند. ‌من از جهانِ بی‌تفاوتیِ فکرها، و حرف‌ها و صداها می‌آیم؛ و این جهان، به لانه‌ی ماران مانند است. و این جهان، پر از صدای حرکتِ پاهای مردمی‌ست که همچنان که تو را می‌بوسند، در ذهنِ خود، طناب‌دارِ تو را می‌بافند. -فروغ‌فرخزاد

هرچه دادم به او حلالش باد، غیر از آن دل که مفت بخشیدم.

رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت؛ راهی بجز گریز، برایم نمانده بود. این عشقِ آتشینِ پر از دردِ بی‌امید، در وادیِ گناه و جنون، کشانده بود. ‌رفتم، که داغِ بوسه‌یِ پرحسرتِ تو را،با اشک‌هایِ دیده، زلب شستشو دهم؛ رفتم که ناتمام بمانم در این سرود، رفتم که با نگفته، به خود آبرو دهم. -فروغ‌فرخزاد

اما به‌هرحال همیشه تنها هستی، و تنهایی تو را می‌خورد.

به یاد تو می خوابم ، در خواب تو را می‌بینیم از خواب چو برخیزم ، اول تو به یاد آیی.