🔸داستان صد و چهل و یک: از این فرشته خوشمون نمیاد! ✨ در این داستان به صورت غیر مستقیم به دنبال بیان بخشی از پیام آیه‌ی نود و هفت سوره بقره برای کودکان هستیم. «قُلْ مَن كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَىٰ قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَبُشْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ». / بقره: 97 برخی از نکات مطرح شده در داستان؛ - توجه به زحمات مادر - لج بازی نکردن - تعامل با خواهر و برادر کوچک 🎙 علی طیبیان 👈 لیست بقیه داستان‌ها #داستان_و_قرآن کانال #تربیت_فرزند | نور دیده👇 https://eitaa.com/joinchat/971833344C27493babe0 (برای بقیه بچه‌ها هم بفرستید😊)

بعد از اینکه گفتم هجده تا بیست و پنج سال نداریم، چند نفر پیام دادن که ما ۱۸ تا ۲۵ هستیم تا الان از بین صدها نفری که شرکت کردن در نظرسنجی فقط ۱۶ نفر ۱۸ - ۲۵ سال هستند

:: راهکار هفتم: فعال کردنِ حسِ همدلی و درکِ متقابل (درمانِ بی‌تفاوتی) مسأله هفتم را از اینجا بخوانید 1️⃣ مرئی کردنِ زحماتِ نامرئیِ خانه بخش بزرگی از کارهای مادر در خانه «نامرئی» است؛ یعنی فقط وقتی دیده می‌شود که انجام نشود. پدر باید آگاهانه این زحمات را «مرئی» کند. وقتی پدر با کلام خود نشان می‌دهد که متوجه جزئیاتِ تلاشِ مادر برای رفاه خانواده هست، به فرزندش یاد می‌دهد که «دقت کردن به تلاش دیگران» یک ارزش است. این کار ریشه‌ی پرتوقعی و «حق‌به‌جانب بودن» را در فرزند از بین می‌برد و او را متوجه دنیای اطرافش می‌کند. 📍مثال کاربردی: وقتی دور سفره نشسته‌اید، پدر رو به فرزندان بگوید: «بچه‌ها، ببینید مامان چقدر با سلیقه این غذا رو آماده کرده و چقدر وقت گذاشته تا همه‌چیز عالی باشه. واقعاً دستشون درد نکنه که این‌قدر به فکر آرامش ما هستن.» 👈 تأثیر: فرزند یاد می‌گیرد که پشتِ هر راحتی‌ای در زندگی، تلاشی نهفته است و نباید نسبت به آن بی‌تفاوت بود. 2️⃣ مدل‌سازیِ «کُنِش‌گری» به جای دلسوزیِ نمایشی همدلی فقط یک حسِ درونی نیست، بلکه یک «اقدام عملی» است. فرزند باید ببیند که پدر وقتی متوجه خستگی یا فشار روی مادر می‌شود، بلافاصله وارد عمل می‌شود. وقتی پدر باری از دوش مادر برمی‌دارد، به فرزندش یاد می‌دهد که همدلی یعنی «تغییر دادنِ وضعیت به نفع دیگری». این رفتار پادزهرِ بی‌مسئولیتی است و به فرزند می‌آموزد که در مواقع سخت، باید به جای تماشاگر بودن، بخشی از راه‌حل باشد. 📍مثال کاربردی: پدر وقتی می‌بیند مادر مشغول کارهای زیادی است، بگوید: «عزیزم، من حس می‌کنم امروز خیلی خسته شدی. امشب شستن ظرف‌ها و جمع کردن سفره با من و بچه‌هاست؛ تو برو استراحت کن.» و واقعاً بچه‌ها را برای کمک بسیج کند. 👈 تأثیر: فرزند یاد می‌گیرد که همدلیِ واقعی در «کمک کردن» معنا پیدا می‌کند، نه فقط در گفتنِ کلماتِ قشنگ. 3️⃣ اعتباربخشی به خستگی‌ها و فشارهای روانی مادر بچه‌ها باید یاد بگیرند که دیگران (حتی والدین‌شان) هم ظرفیت محدودی دارند و ممکن است کم بیاورند. پدر باید مترجمِ حالِ مادر برای بچه‌ها باشد. وقتی پدر به بچه‌ها توضیح می‌دهد که چرا مادر امروز بی‌حوصله یا خسته است، در واقع دارد قدرتِ «درکِ موقعیت» را در آن‌ها تقویت می‌کند. این کار باعث می‌شود فرزند در آینده در روابط اجتماعی‌اش، آدم‌ها را قضاوت نکند و بتواند خودش را جای آن‌ها بگذارد. 📍مثال کاربردی: اگر مادر به خاطر فشار کاری یا خانوادگی کمی عصبی است، پدر به جای جبهه گرفتن، رو به بچه‌ها بگوید: «مامان این روزها خیلی تحت فشاره و نیاز داره که ما بیشتر درکش کنیم و کمکش کنیم تا دوباره حالش خوب بشه.» 👈 تأثیر: سنسورهای همدلی فرزند فعال می‌شود و یاد می‌گیرد که به جای طلبکار بودن در مواقع بحرانی، صبور و حمایت‌گر باشد. 4️⃣ آموزشِ فرهنگِ قدردانیِ مداوم (فرار از عادت) بی‌تفاوتی زمانی رخ می‌دهد که زحماتِ دیگران برای ما «عادی» شود. پدر وظیفه دارد جلوی این عادی‌سازی را بگیرد. با تکرارِ تشکر بابت کارهای روزمره، پدر به فرزندان می‌فهماند که هیچ خدمتی در دنیا «وظیفه‌ی قطعی» کسی نیست و هر کاری شایسته‌ی سپاسگزاری است. این فرهنگِ قدردانی، روحِ فرزند را لطیف کرده و او را از خودخواهیِ مفرط نجات می‌دهد. 📍 مثال کاربردی: پدر در پایان روز یا بعد از انجام یک کارِ ساده توسط مادر، صمیمانه بگوید: «ممنونم که همیشه حواست به همه‌ی ما هست، بودنت برای ما خیلی ارزشمنده.» 👈 تأثیر: فرزند یاد می‌گیرد که تشکر کردن، نشانه‌ی ضعف نیست، بلکه نشانه‌ی «بزرگیِ روح» و «دیدنِ ارزشِ دیگران» است. #سفر_معکوس_راهکارها :: 📌 کانال #تربیت_فرزند | نور دیده👇 @nooredideh

🔸داستان صد و چهل و دو: خودش نیست، خداش که هست! ✨ در این داستان به صورت غیر مستقیم به دنبال بیان بخشی از پیام آیه‌ی نود و هفت سوره بقره برای کودکان هستیم. «قُلْ مَن كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَىٰ قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَبُشْرَىٰ لِلْمُؤْمِنِينَ». / بقره: 97 برخی از نکات مطرح شده در داستان؛ - توجه به زحمات مادر - توجه به حُسن رابطه با دوستان - بیان مفهوم «تهمت» با زبان کودکانه - و... 🎙 علی طیبیان 👈 لیست بقیه داستان‌ها #داستان_و_قرآن کانال #تربیت_فرزند | نور دیده👇 https://eitaa.com/joinchat/971833344C27493babe0 (برای بقیه بچه‌ها هم بفرستید😊)

داستان امشب به درد مادرها هم میخوره😃

:: راهکار هشتم: ساختنِ پناهگاه امن و ابدی (درمانِ احساس بی‌پناهی و خلأ درونی) مسأله هشتم را از اینجا بخوانید 1️⃣ رسمیت بخشیدن به جایگاهِ «ملکه‌ی خانه» پدر باید فراتر از کارهای روزمره، به «حضورِ» مادر در خانه اعتبار بدهد. خانه نباید صرفاً یک ساختمان برای زندگی باشد، بلکه باید به عنوانِ حریمی شناخته شود که تحتِ مدیریت و محوریتِ عاطفیِ مادر است. وقتی پدر آگاهانه نشان می‌دهد که آرامش و شادیِ او در گروِ آرامش و عزتِ مادر است، به فرزندش می‌فهماند که «مرکزِ ثقلِ جهان» (خانه) محکم و استوار است. این کار باعث می‌شود فرزند در درونِ خودش احساسِ ریشه داشتن کند و در بزرگسالی با هر بادی نلرزد. 📍مثال کاربردی: پدر در پایانِ هفته یا در مناسبت‌های مختلف، بدون مناسبتِ خاصی، خطاب به بچه‌ها بگوید: «ما باید خیلی خوشحال باشیم که مامان رو داریم؛ چون اگر مهربانی و درایت ایشون نبود، خانه‌ی ما این‌قدر گرم و دوست‌داشتنی نمی‌شد. تمامِ خوشیِ من به لبخندِ مامان بستگی داره.» 👈تأثیر: فرزند حس می‌کند که ریشه‌هایش در خاکی حاصلخیز و محکم (قلبِ مادر که مورد احترام پدر است) قرار دارد و دچارِ «اضطرابِ بی‌ریشگی» نمی‌شود. 2️⃣ سپرِ عاطفی شدن در لحظاتِ آسیب‌پذیریِ مادر فرزند باید ببیند که در طوفان‌های زندگی، پدر اولین کسی است که دورِ مادر حصار می‌کشد تا او آسیب نبیند. وقتی مادر بیمار است، خسته است یا از موضوعی در بیرونِ خانه (مثل حرفِ فامیل یا مشکلاتِ کاری) رنجیده، پدر باید تمام‌قد پشتِ او بایستد. این «حمایتِ قاطعانه» به فرزند یاد می‌دهد که خانه، «دژِ نفوذناپذیر» است. این رفتار باعث می‌شود فرزند در آینده به جای فرار از مشکلات، به خانه پناه بیاورد؛ چون در کودکی دیده است که پدرش چطور از «روحِ خانه» محافظت کرده است. 📍مثال کاربردی: اگر مادر از رفتارِ کسی ناراحت شده یا در شرایطِ روحیِ بدی است، پدر جلوی فرزندان بگوید: «عزیزم، اصلاً نگران نباش. من اجازه نمی‌دم کسی یا چیزی آرامشِ تو رو به هم بزنه. ما کنار هم هستیم و من مثل کوه پشتت ایستادم.» 👈 تأثیر: فرزند یاد می‌گیرد که امنیت خریدنی نیست، بلکه ساختنی است. او در بزرگسالی همواره یک «خانه‌ی درونیِ امن» با خود حمل می‌کند. 3️⃣ احترام به استقلالِ فکری و حریمِ شخصیِ مادر امنیتِ واقعی زمانی شکل می‌گیرد که فرد در خانه‌ی خودش، حقِ «خود بودن» داشته باشد. پدر باید به فرزندان نشان دهد که مادر یک فردِ مستقل با افکار، سلیقه‌ها و حریمِ شخصیِ خودش است و این حریم برای پدر محترم است. وقتی پدر به فضای شخصیِ مادر (مثل زمانِ مطالعه، عبادت، یا وقت‌گذرانی با دوستانش) احترام می‌گذارد، به فرزند یاد می‌دهد که «عشق به معنای تملک نیست». این کار مانع از آن می‌شود که فرزند در آینده واردِ روابطِ «کنترل‌گر» شود یا اجازه دهد کسی به حریمِ شخصی‌اش تجاوز کند. 📍مثال کاربردی: پدر خطاب به فرزندان بگوید: «بچه‌ها، الان مامان داره به کارهای شخصیِ خودش می‌رسه یا مطالعه می‌کنه؛ این زمانِ مخصوصِ ایشونه و ما نباید مزاحمش بشیم چون احترام به خلوتِ مامان برای من خیلی مهمه.» 👈 تأثیر: فرزند مفهومِ «احترام به فردیت» را یاد می‌گیرد و درونی کردنِ این احترام، به او «عزت‌نفسِ عمیق» می‌بخشد. 4️⃣ ایجادِ سنت‌هایِ خانوادگی با محوریتِ شادیِ مادر پدر باید معمارِ لحظاتی باشد که در آن تمام خانواده برای «خوشحالیِ مادر» هم‌صدا می‌شوند. این سنت‌ها (مثل یک جشنِ کوچکِ ماهانه، یا یک پیاده‌رویِ خانوادگیِ خاص) به فرزند حسِ «تعلق» می‌دهد. وقتی فرزند می‌بیند که پدر برایِ شاد کردنِ مادر وقت و انرژی می‌گذارد، خانه‌ برای او تبدیل به «بهشتِ زمینی» می‌شود. فرزندی که در چنین بهشتی بزرگ شود، هیچ‌گاه در جوانی دچارِ خلأ عاطفی نمی‌شود؛ چون مخزنِ عاطفی‌اش در کودکی توسطِ عشقِ پدر به مادر، لبریز شده است. 📍مثال کاربردی: پدر پیشنهاد بدهد: «بچه‌ها، بیاین امشب برای مامان یه غافلگیریِ کوچک درست کنیم چون دیدم امروز خیلی تلاش کرد. بیاید با هم یه نامه‌ی تشکر براش بنویسیم.» 👈 تأثیر: این سنت‌ها مثل بخیه، اعضای خانواده را به هم می‌دوزد و فرزند را از احساسِ تنهایی و بی‌پناهی در دنیایِ بزرگسالی نجات می‌دهد. #سفر_معکوس_راهکارها :: 📌 کانال #تربیت_فرزند | نور دیده👇 @nooredideh

ان شاءالله از امروز روند جدید فعالیت رو شروع می‌کنیم😊🌱

براتون می‌نویسم که قراره چه کاری انجام بدیم...

:: #حرف_اول در فضای تربیتیِ امروز، ما هر روز با حجم عظیمی از توصیه‌ها، جملات انگیزشی، کلیپ‌ها و پیام‌های پراکنده روبه‌رو هستیم. هر صفحه‌ای یک نکته می‌گوید، هر کتابی یک روش پیشنهاد می‌کند و هر روز، یک نسخه‌ی جدید برای تربیت فرزند ارائه می‌شود. نتیجه این شده که بسیاری از پدر و مادرها، با وجودِ اینکه اطلاعات زیادی شنیده‌اند، همچنان احساس #سردرگمی می‌کنند. مشکل این نیست که محتوای تربیتی کم است؛ مشکل این است که تربیت، با پیام‌های پراکنده ساخته نمی‌شود. ::

:: #حرف_دوم تربیت، شبیه ساختن یک خانه است. اگر مصالحِ خوب را بدون نقشه کنار هم بریزیم، خانه‌ای ساخته نمی‌شود؛ فرزند هم با مجموعه‌ای از نکاتِ جدا از هم رشد نمی‌کند. او نیاز به یک مسیرِ منسجم دارد؛ مسیری که در آن، والدین قدم‌به‌قدم بفهمند از کجا باید شروع کنند، چه چیزی اولویت دارد، کدام اشتباه‌ها ریشه‌ای‌تر هستند و چگونه می‌شود آرام‌آرام یک #خانواده‌ سالم‌تر ساخت. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم در «نوردیده» وارد یک مسیر تربیتیِ یک‌ساله شویم🌱؛ نه برای اینکه صرفاً محتوای بیشتری تولید کنیم، بلکه برای اینکه باهم یک #نقشه‌_تربیتی واقعی بسازیم. ::

قراره چه کاری انجام بدیم؟ از کجا شروع کنیم و تا کجا بریم؟ 👇

:: #حرف_سوم ما این مسیر را از «امنیت روانی در خانه» شروع می‌کنیم؛ چون باور داریم هیچ تربیت سالمی، بدون احساسِ امنیت شکل نمی‌گیرد. کودکی که مدام نگرانِ تحقیر، دعوا، فریاد، بی‌ثباتی یا قضاوت است، قبل از هر چیز، نیاز دارد احساس کند خانه برای او پناهگاه است. بعد از آن، آرام‌آرام وارد موضوعاتی مثل فرزندسالاری، تربیت عاطفی، مدیریت فضای مجازی، عزت نفس، رابطه‌ی پدر و فرزند، رابطه‌ی مادر و فرزند، تربیت نوجوان، حل تعارض‌های خانوادگی، تربیت معنوی، سبک زندگی سالم و ساخت خانواده‌ی مقاوم خواهیم شد. این مسیر، فقط برای یاد گرفتن چند تکنیک تربیتی نیست؛ هدف ما این است که در پایان این یک سال، نگاهمان به خانواده عمیق‌تر شده باشد؛ رفتار فرزند را بهتر بفهمیم، اشتباهات پنهان تربیتی را بشناسیم، آرامش بیشتری به خانه برگردانیم و مهم‌تر از همه، بتوانیم نسلی را #تربیت کنیم که در این جهانِ آشفته، از درون قوی‌تر، آرام‌تر و سالم‌تر باشد🍃 ::