"بجا مونده از کافه چرخ" ؛ مأمن، نجات، سکوت‌، سکوت، سکوت...

وقتی در سال ۱۹۱۱ تابلوی مونالیزا را از موزه‌ی لوور دزدیدند فقط از آن چهار میخ باقی مانده بود. ملت می‌آمدند جای خالی مونالیزا را ببینند. در حقیقت برای جاخالی می‌آمدند. بازدیدکنندگان از موزه مدت‌ها زل می‌زدند به جای خالی مونالیزا. وزن این غیبت سنگین‌تر از وزن حضورش بود. همیشه همینطور است، مثلا کافه‌ای تعطیل می‌شود و حالا غیبت آدم‌ها روی صندلی‌ها و پشت میزها، همین‌جا که قبلا می‌نشستند و با هم حرف می‌زدند، بیشتر از قبل حضور و وجود دارد. - خاطرات کتابی، احمد اخوت.

و به هنگام خداحافظی ؛ آفتاب‌گردانی را برایم به یادگار بگذار...

دستم نمیرسد، به بلندای چیدنت بسنده باید کرد، به رویایِ دیدنت.

آفتابا چه خبر؟ این همه راه آمده‌ای که به این خاكِ غریبی برسی؟

چشم‌هایش را بسته بود. شاید درونِ نت‌های موسیقی چیزی را می‌دید که آدم‌هایِ معمولی نمی‌دیدند... ؛ شب‌هایِ به یاد موندنی. ۲ بهمن ماه صفر دو.

دست‌هایِ تو برایم وطن بود ؛ آرام، مأمن، سرپناه.