میگه که "هجرت علاجِ عاشق تنهاست" و به این فکر می‌کنم که آدمی‌زاد تا کِی میخواد از همه چیز فرار کنه؟ تا کی می‌خواد طعم وصال رو از خودش دریغ کنه؟ پس موندن و ساختن و سوختن و رسیدن و بوسیدن و بوسیدن و بوسیدن چی میشه؟

من دوستت نداشتم؟ من به جزئیاتت توجه کردم. به تعداد مژه‌های چشم راستت. به خالی که روی بندِ انگشتت داشتی. به این که وقتی استرس میگیری دستاتو پشتت قایم می‌کنی یا وقتی که عصبانی میشی به یه نقطه دور خیره میشی و سکوت می‌کنی. به این که موقع خوردن قهوه چشماتو می‌بندی تا تلخیش بشینه به عمقِ وجودت. به این که کلاسای سه‌شنبه غروبت رو پیاده برمی‌گشتی خونه تا از جلوی تئاترشهر رد بشی و صدای نمایشنامه‌هایی که تمرین میکردن رو بشنوی. هنوزم معتقدی که من دوستت نداشتم؟

شب حکایت عجیبی داره.

اردی‌بهشت ماه؛ شب، کافه، صندلی‌های آبیِ خالی از سکنه، گل رز جامونده روی میز، سکوت، بویِ قهوه، صدای ورق زدن برگه‌هایِ کتاب.

هر بار که میرسه به جمله‌یِ "از تو دور و بی‌تو نزدیکم به پایانی که دیگر گفتنی نیست" انگار یه نخ از قلبم میکشن بیرون.

تنها راه التیام دلتنگي، پذیرش فراق‌ـه.

"بعضی رنج‌هارو نمیشه حل کرد، باید به دوش کشید و تحمل کرد‌. باید چادر زد و بینشون نشست بجای پیوسته فرار کردن. تا بالاخره در نهایت به زیستِ مسالمت‌آمیز برسی با اون غم."

بعضی وقتا فکر میکنم مجتبی شکوری نسخه دمو کلمه 'آرامش' روی زمینه. مرد چجوری ممکنه که چینش کلماتت انقدر تراپی باشن؟ انقدر ناجی باشی؟

این روزا حتی اگه بترسی، بخوای گریه کنی، پتو رو بکشی رو سرت و برای چند ساعت فقط اشک بریزی، بازم باید همزمان با تمامشون بلند بشی و به کارات برسی. پس نفس بکش و با درد، با گریه، با ترس و تمامی احساساتی که گوشه دیوار تنها گیرت آوردن و یَقَتو گرفتن، به کارای روزمره‌ت برس. اگر نه زندگی با دستای خودش هُلِت میده وسط میدونِ دنیا تا این بار با زانویِ زخمی مجبور به ایستادن بشی.