ء.

رزهارو که بو کردم یاد ضریحِ تو افتادم و بلافاصله از خودم پرسیدم که مگه چقدر دلتنگم برات که ته‌خطِ بوهایِ دم ضریح اولین یادآوریِ ذهنم شدن؟ اون لحظه متوجه شدم که "عاشقِ دلتنگ" چشم‌هاش فقط دنبال نشونه‌ای، ردی، خطِ بویِ آشنایی می‌گردن تا لیلارو به یاد بیارن. جنونِ یه مجنون همینه احتمالا...

امروز از مامان پرسیدم که چند درصد احتمال داره یک نفر، بدونِ برنامه و پلن، بدونِ برنامه‌ریزی، بدونِ هماهنگی، تو اوجِ درس و کارهاش، و تو شلوغ‌ترین ایام ممکن، بره کربلا؟ و مامان گفت اگه دعوتش کنن، دیگه این صحبت‌ها معنایی نداره. همون قضیه یار که را خواهد و میلش به که باشد. مهمونِ دعوت شده که نه، ولی کاش سرزده‌یِ شب‌نشینی، در حد یه نماز صبح حرم ببینمت...

امروز بینِ بچه‌ها صحبت بود که نتیجه‌یِ هرکاری، چند مرحله داره. خواستن، تلاش، برنامه‌ریزی، شجاعت، ریسك و غیره و غیره. حاج آقا سر صبر گوش داد و درنهایت گفت : "چون حُسنِ عاقبت نه به رندی و زاهدی‌ست آن بِـه که کارِ خود به عنایت رها کنند..." بشین یه گوشه و یادت بیاد که حساب و کتابِ خدا قرار نیست با حساب و کتابِ ما آدما یکی باشه. اون اگه بخواد، نشدنی‌ترینِ جهان، به شدن ختم میشه و اگه نخواد، چك سفیدِ امضا و پلن‌هایِ تو، میشه یه نشدنِ بی‌توضیح و توجیه. آروم باش و اطمینان داشته باش به توکلِ ته دلت. به خدایِ شاهرگِ گردنت و ضربانِ رگِ ظریفِ روی دستت.