"یک قاب از لحظات آخر" وَ اگر می‌خواستم از ترسِ پنهان شده‌یِ پشت این عبارت بترسم ، هرگز شروعش نمی‌کردم. حالا که اینجا در مورد آن دستانِ گره خورده در زیر آوار می‌نویسم ، وقتی برای جا زدن برایم باقی نمانده‌است. گویی همه چیزش را سرش شرط بسته‌ا‌ند. و زندگیِ قمار باز ، از وجودش چه میخواهد جز همراهی در لحظات آخر؟... - زلزله -

نباید جا بزاری روحتُ تو یه آدم دیگه ؛ و دست جسمتُ با یه دل نخ کش شده بگیری و بکشونی خیابون به خیابون دنبال خودت. نباید عزیزِمن. نباید.

دل بکن از زمین و آدماش. دستتو بده بهم ، بیا بریم روی ماه زندگی کنیم.

سکوت و تنهاییِ این ساعت ایتا شبیه ظهرایِ خونه مامان بزرگاس. همون ساعتی که بعد ناهار خوردن همه یه متکا میندازن و می‌خوابن ، و تو هر چقدر اصرار می‌کنی که خوابم نمیاد... دستشونو میزارن روی دهنتُ میگن هیس! دو ظهر باید مثل همه بخوابی. و به ناچار سرتو فرو می‌کنی زیر پتو و با چشمای باز منتظر گذشتن دقایق میشی...

سلام آقایِ امام حسین. حالِ الانِ ما ذره‌المِثقالیه از حالِ دوست‌دارانت بعد از اربعین ؛ همون شور و هیجان ، همون دلدادگی ، همون عاشقی ، همون‌ استیصال ، همون فراق... ای کاش طریق الارض بلد بودیم و الان چشمامونُ که می‌بستیم ، از باب‌القبله سر درمیاوردیم. یا دلمون سر میخورد و کنار یکی از کاشی‌های بین الحرمین دقیقا رو به روی گنبدِ شما ، فرود میومد . راستی آقا جون ، فارغ از این دلتنگی‌ها و رقیق القلب شدن‌ها باید بگم که ؛ ولادتتون مبارك باشه نورقلبۍِ ما💚'. . .

ما درون عین و شین و قاف خود را دیده‌ایم داخلش جز حاء و سین و یاء و نون چیزی نبود . .

شک ندارم که دلتنگی ؛ یکی از مجازات‌های جهنم بوده که خدا قفلشُ تو همین دنیا باز کرده.

برایِ بغضی ، که بوسه می‌زند بر حنجره‌‌ات . .