کاش دست‌هات بودم. کاش چشم‌هات بودم. کاش من تو بودم. کاش تو من بودی. کاش ما یکی بودیم ؛ یک نفرِ دوتایی. - مصطفی مستور.

تهران. خیابون جمهوری. ۲۹ اسفندماهِ هزارُ چهارصدُ یک. هم‌چُنان تکاپوی عید و خرید. "حس زنده بودن و زندگی کردن"...

- یک؛ یک، یک‌چهار‌صفر‌دو.

و شروع سالِ نو ؛ به صرف یک فنجان بهار نارنج. عیدتون مبارك🤍'.

رفتم سراغ چت‌های قدیمی، یادگاری‌های قدیمی، عکس‌های قدیمی، اهنگ‌های قدیمی‌، و خاطرات اونایی که پارسال این موقع بودن و الان نیستن. نه به خاطر اون آدما. اونا خیلی وقته مهم نیستن. اما انگار ماهیّتِ شروع هر سال جدیدی برام اینجوریِ که باید مرور کنم گذشته رو. حتی اگه به قیمتِ بهم ریختن روحم تموم بشه.