زبانِ حافظم؛ آتش به جان و در نمی‌گیرم دهان نیچه ام؛ رَم می‌کنم از گوش‌ نااهلان.

من از "بعد از تو" برمی‌گردم اما رو به ویرانی من بعد از تو را آن سوی لمس پیکرت بنشان.

تو از جبر جهان؛ اما من از صبر، از تو سرگردان دو پنجاه ابر طوفان گُرده را از گریه برگردان!

متى ينتهي الانتظار؟ ؛ [ رنج ِ ] منتظر بودن سخت‌تر از مرگ است چرا که می‌گویند "الانتظار اشد من المـوت".

پاییز باشه و رشت نباشیم؟

و هنر خلق شد برای بیانِ غم های انسان. ؛ گالری هنر. پنجشنبه سیزدهم مهرماه.

حواست هست؟ داره ته نشین میشه "یادت" تو وجودم.

چشماشو بسته و میخونه که : ما گر ز سر بریده می‌ترسیدیم در محفل عاشقان نمی‌.... می‌پرم وسط شعرش و میگم که صبر کن. صبر کن آقا جون. من می‌ترسم. من از مجنون شدنی که مویز تو صفحه آخر کتابش در وصفش می‌نویسه : "گذشت از من ولی آخر نگفتی، که بعد از من، به امیدِ که ماندی؟" می‌ترسم.

لا تنسى تلك الردود القاسية، تذكرها دائما حتى لا تحن. آن پاسخ‌هایِ بی‌رحمانه را فراموش نکن، همیشه به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی. -محمود درویش.