کمال‌گرایی بَلعنده و خورَنده‌س. میاد و تمام انرژیتو صرف چیزی می‌کنه که با یه "رهاش کن بره" می‌تونستی سر و تهشو هَم بیاری.

گالریمو که باز کنی با n تا عکس قدی تو آینه مغازه و اتاق پرو و شیشه پاساژ و اتاق و اینور اونور مواجه میشی. و شگفتم از این که حالت چشم‌هام تو هر کدومشون فرق می‌کنه و این یعنی "میگذره"، سنگین‌ترین غم و عمیق‌ترین شادی واقعا "میگذره" و رد میشه میره...

کاش شهردار تهران بودم تا دستور بدم تو هر خیابون یه آینه بزرگ نصب کنن و بعدشم یه قانون اجباری وضع می‌کردم که همه باید هر روز از خودشون یه عکس بگیرن تا این گذر زمان براشون ثابت بشه. هر کی هم سرپیچی میکرد با بلندگو در سراسر شهر صداش میزدم که شما که یه پارچه آقا شدی و لب آستین پیرهنتو تا زدی. شما که یه پارچه خانوم شدی و روسری گل ریز سر کردی، عکس امروزت چیشد عزیزم؟🦦

و بعضی از شب‌هاش، خون میشن میرن تو رگ‌ها. ذوق میشن میرن تو چشم. لبخند میشن و میرن رویِ لب‌ها و میشن مصداقِ بارز آیه‌یِ : "وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَىٰ مَا آذَيْتُمُونَا" "قطعا بر آزارى كه به ما مى‌رسانيد، صبر خواهيم كرد" در بین تمام رسانه‌های جهان....

امشب؛ یازدهم مهرماه صفر سه. لحظه‌ی تعویض دیوارنگاره‌یِ میدون فلسطین.

این اهدافی که "باید انجام بشن" خیلی ترسناکن. اینجوری که هیچ حرفی تو نشدنشون نیست و باید بشه. بمیری و بمونی باید بشه چون به خودت قول دادی. چون همه روت حساب کردن. چون جنازتم که شده باید تمومش کنه.

کاش میشد سرعت روند یه‌ چیزایی رو بزارم روی دو ایکس. چهار ایکس. شونصد ایکس اصلأ.

چقدر آدمای مودب، عزیز و محترمن... کاش میشد تو جامعه با لقب زیتون پرورده صداشون کنیم تا همه بشناسنشون.