یه درد و دل طولانی برای این روزهایی که گذشت؛👇

یه درد دل طولانی برای این روزهایی که گذشت؛ این‌که بلاها نعمت هستند، می‌تونه از قشنگیِ یه اتفاقِ تلخ باشه. از ۱۸ دی بگم تا الان روزهای تلخی رو گذروندیم. یادم می‌آد ۱۹ ام یکی از سخت‌ترین شب‌های عمرم بود، اولین بارم بود که چقدر ترسیده بودم. تا تلفن‌ها وصل بشه چقدر از شدت اضطراب گریه کرده بودم. ترس؟ آره ترس، جنگ ۱۲ روزه خیلی مردانه‌تر بود؛ چون اگه قرار بود کسی جانشو از دست بده با یه بمب راحت می‌شد. ولی ۱۸ و ۱۹ داعشی‌وار می‌کشتن. نگران عزیزام بودم نکنه گیر کنن بین این جماعتی که رحم براشون معنا نشده بود. نگران کسایی بودم که فکر می‌کردم اگه نباشن من نمی‌تونم بدونشون نفس بکشم... تازه یه تجربه‌ای هم که داشتم برای یه رفیقم که مدت‌ها بود راهمون جدا شده بود و بین جمعیت گیر کرده بود و من فقط داستان رو بعد از نجاتش از اون معرکه شنیدم، گریه می‌کردم. باورم نمی‌شد که چقدر شنیدنش می‌تونه منو اذیت کنه... اون روزها گذشت و تا الان کسایی هوای من رو داشتن که حتی فکرشم نمی‌کردم تو این روزهای تنهایی و سختم حال من رو بپرسن؛ ولی روزگار بهم نشون داد، بهم نشون داد کسایی که فکر می‌کردم چقدر براشون مهمم حتی یک‌بار حالمو نپرسیدن، یک‌بار نخواستن جویای من بشن که این روزها داره بهم چی می‌گذره، در حالی که من هر ثانیه یه نگرانیِ ......... براشون داشتم یا متأسفانه دارم! حتی فکرشم نمی‌کردند شاید مرگ مهمون ما هم بشه... می‌گفتن انتظار رنجه و این جنگ بهم فهموند رها کن دیگه این انتظار رو، بریز تو آشغالی. خلاصه شاید تشکر از این آدم‌ها خیلی سخت باشه، چون تو روزهایی که هر آن فکر می‌کردیم شاید ما هم جزو کسایی باشیم که رفتن و یه روزم ما نباشیم و فکر مرگ زندگی‌مون رو پر کرده بود، منو تنها نذاشتن؛ حتی اندازه ی یه پیام: «نمی‌آی همو ببینیم؟»؛ غم رو از من دور کردن. حتی به اندازه‌ی یه پیام که: «حالت خوبه؟ من حواسم بهت هست»... نذاشتن تو تنهایی‌هام تنهاتر بشم... خواستم این پیامو اینجا بذارم چه بمونیم چه بریم؛ بگم بهشون دمتون گرم رفیق، ممنونم که بودی 🤍 تک‌تکتون 🫂 ---

به یه جایی رسیدم که دلم میخواد بله ام رو بخاطر کار‌آنلاین(کانال‌خبری) دلیت کنم 🤣🤣🤣 فقط کافیه نیم ساعت عقب بیوفتی انکار ده روز که خبر نخوندی🥴

صباح الخیر یاصاحبنا 🫀 @nor_ir

پیرمرد با یک دستش علم را می‌چرخاند و با دست دیگر به عصایش تکیه داده است؛ او با همان دستانِ عصابه‌دستش معجزه به پا می‌کند، نور می‌بخشد به امیدِ دلِ‌ خسته‌ی یک جوان که در معرکه ایستاده است! او با لشکرِ دو نفره‌اش، عشق می‌بخشد به مادری خسته؛ با حجمِ شیطنت‌های فرزندش که تنها در میدان ایستاده است. او نمی‌داند که با حضورش چه‌ها می‌کند؛ با رقصِ قشنگِ پرچمش، لبخند را بر لب‌ها مهمان و شک‌ها را برای ادامه‌ی حضور، به یقین تبدیل می‌کند. او حتی معجزه‌ی عشق را نشانمان می‌داد که: «یارِ خوب، تمامِ ماجراست... :)» ✍ #روایت_جنگ یا #روایت_ایستادگی #روایت #جنگ @nor_ir

. سالم باشید! آدم‌های سالم بدی نمی‌کنند و آزار نمی‌رسانند و خوبی هم اگر کردند، منت نمی‌گذارند. آدم‌های سالم طبیعی رفتار می‌کنند و زیاده‌روی نمی‌کنند؛ نه در دوست داشتن و نه در دوست نداشتن!!! @nor_ir

به قول شهیدآوینی ؛ فحش اگر بدهند، آزادی بیان است جواب اگر بدهی، بی فرهنگی است!!! 《به اسم آزادی... 》

ذوقِ سرد شده من عاشق هدیه دادن به کساییم که دوستشون دارم، همیشه دلم می‌خواست از من یه نشونه تو دستاش باشه‌ که هر وقت اون رو دید، دلش برای من تنگ بشه، چقدر گشتم تا یه انگشتر، که هم به جیب من بیاد و هم به دستش،پیدا کنم.منتظر بودم تولدش برسه تا سوپرایز بشه و خنده هاش رو ببینم و بفهمه که چقدر برام عزیزه،اولین کاری که کردم همون جا تو مغازه گوشیم رو درآوردم، ازش عکس گرفتم تا شوقِ موقع خریدش به یادگار بمونه. خنده های اون روزش رو یادمه، حتی نگاهش به انگشتر، وقتی دستش میکرد؛ چقدر پر از حس خوب بود، من که یادم نمیره، اونم همینطور، بی معرفت که نیست... اما وقتی هم خودش و هم انگشترش زیر خروارها خاک مونده بودن، دنیا دیگه برام سرد و بی روح شده بود. خاک سرده؟ چرا هر آتیش هرچی ذوق و دوست داشتن رو خاموش می‌کنه؟ مگه این خاک از چی ساخته شده؟؟؟ انگشتر رو که پیدا کردم، همون لحظه دوربین گوشی رو گرفتم مقابلش تا از ذوق سرد شده عکس بگیرم که زیادفاصله نیست بین یک ذوق تا از دهن افتادن و سردشدنش. 🤌{این یک داستان کوتاه از یک عکسه،واقعیت نداره} ✍ #روایت_یک_عکس #جنگ @nor_ir

📍هم اکنون مزار شهدا،در حال آماده سازی دستبندهای ایران🇮🇷✨ #مزارشهیدعبدالرحمان_عبادی @madarane_jahadi

رفقا بخصوص قزوینی ها ، بچها رو دریابید. دست تو جیبتونم کنید .(از همون پولایی که شبها بهتون کف خیابون میدن ، کمک کنید بهشون😂😂مزاح بود ) یاعلی