از غمِ شیرینت ممنونم اباعبدالله. به راستی اگر غم تو نبود، قادر به زندگی نبودیم و قلب‌هایمان بی‌شوق می‌زیستند. غمت، به زندگی رنگ می‌دهد و آن را قابل‌تحمل می‌کند.
«شرمنده‌ایم که از غمِ سه‌ساله، حنجر‌پاره، دستان قلم شده، جگر سوخته، لبان تشنه، هنوز زنده‌ایم.»
ء.
هرگاه سعی می‌کنم، دلخوشی برای زندگی بیابم، جز حسین و غمِ‌اهلبیتِ‌او، چیزی یافت نمی‌کنم.
«او همهچیز است. همهچیز»