بشنوید ای دوستان این داستان خود حقیقت نقد حال ماست آن ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ ای دوستان من! این داستان را بشنوید چون خود این داستان نقد و گزارش و وصف ما انسان ها است. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ بود شاهی در زمانی پیش ازین ملک دنیا بودش و هم ملک دین ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ در گذشته پادشاهی زندگی می کرد که برخلاف تمام پادشاهان گوشه چشمی هم به آخرت داشت؛ یعنی هم دنیا دار بود و هم دین دار بود. انسان می تواند دین و دنیا را با هم جمع کند و هر دو را داشته باشد؛ مانند گیاهی که هم به نور خورشید نیاز دارد و هم به خاک نیاز دارد. و قرآن راه را نشان داده است و می فرماید: هدف شما آخرت باشد که اگر اینگونه بود، دنیای شما نیز آباد می شود. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ اتفاقا شاه روزی شد سوار باخواص خویش از بهر شکار ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ طبق معمول شاهان، روزی این جناب پادشاه با خاصان و ندیمان خودش به شکار رفت؛ اما در حقیقت خودش شکار یک کنیزک شد. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ یک کنیزک دید شه در شاهراه شد غلام آن کنیزک جان شاه ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ در مسیر چشم شاه به کنیزکی زیبا رو افتاد و اینجا بود که عاشق و دلباخته او شد. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ چون خرید او را و برخوردار شد آن کنیزک از قضا بیمار شد ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ پادشاه که دلباخته این کنیزک شد، دست به جیب بُرد و این کنیزک را خرید و چون دین دار هم بود به زور این کنیز را تصاحب نکرد. و پادشاه روز هایی از این کنیزک برخوردار شد؛ اما خیلی طول نکشید که بیمار شد. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ آن یکی خر داشت پالانش نبود یافت پالان گرگ خر را در ربود ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ خواجه نصر الدین طوسی در کتاب اخلاق ناصری می گوید: زندگی دنیا مثل شَمد کوتاه است که وقتی دراز می کشید و روی خود قرار می دهید، اگر روی سَر خود بکشید، پا بیرون می ماند و اگر روی پای خود بکشید، سَر بی نصیب می ماند. بقول مولانا که گفت: عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی عاشق او شو که دهد ملکت عیش ابدی "پیسه" یعنی سیاه و سفید. و بنابراین برو عاشق کسی شو که ملک ابدی به تو بدهد و سیاه و سفید نباشد. و قرآن می فرماید: أَمْ لِلْإِنْسَانِ مَا تَمَنَّىٰ آیا برای انسان هر چه که آرزو داشته باشد اتفاق می افتد؟ امکان ندارد دنیا همیشه و در همه احوال به کام انسان باشد. و حالا مولانا همین حقیقت را با یک لطافت خاصی بیان می کند و می گوید: همیشه همه چیز به وِفاق آدمی نیست و خدا هر چه که بدهد، چیزی را می ستاند. البته همین اعتدال، لطف خداوند متعال است چون اگر به آدمی فقط نعمت ارزانی کند، مغرور می شود و اگر فقط بلا دهد، ناامید می شود، مانند درخت انار که اگر مدام به او آب رسد میوه اش تُرش می شود، بقول حافظ که گفت: قندِ آمیخته با گُل نه علاجِ دلِ ماست بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند مولانا می گوید: یک کسی خَر داشت؛ اما پالان نداشت تا سوار خر شود. اما وقتی هم که پالان پیدا کرد، گرگ خَر را درید و ربود. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ کوزه بودش آب می نامد به دست آب را چون یافت کوزه خود شکست ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ کسی که کوزه داشت، آب نداشت و کسی آب داشت و می خواست کوزه را پُر از آب کند، ناگاه این کوزه شکست. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ شه طبیبان جمع کرد از چپ و راست گفت جان هر دو در دست شماست ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ شاه طبیبان کاردان را از همه سو فراخواند و به اطباء گفت: جان من به این کنیزک گره خورده است، پس در نجات جان این کنیزک کوشش کنید. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ جان من سهل است جان جانم اوست دردمند و خسته ام درمانم اوست ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ [ سهل است ] این عبارت در گذشته به معنای مهم نبودن و اهمیتی نداشتن است. پادشاه می گوید: جان من اصلا ارزشی ندارد و من دردمند هستم و اگر می خواهید مرا نجات دهید، باید این کنیزک را نجات دهید. ❥༻⃘⃕࿇════┅┄‌ هر که درمان کرد مر ، جان مرا برد گنج و در و مرجان مرا ┄┅═✾ شرح ✾═┅┄┈ [ مَر ] معنایی ندارد و برای زینت بکار می رود [ دُر ] مروارید های درشت [ مرجان ] مروارید های ریز پادشاه می گوید: هر کس این کنیزک را که جان من است درمان کند، من دُر و مرجان های خودم را تقدیم او می کنم. #نور_ماه #مثنوی ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

فراموش می شوی؛ گویی هرگز نبوده ای...

🟣 مردم بر دو دسته اند: آن كه با مرگ آسوده شود و آن كه با مرگش ديگران آسوده شوند. اَلنّاسُ رَجُلانِ مَسْتَريحٌ بِالْمَوْتِ وَ مُسْتَراحٌ بِهِ مِنْهُ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

💠 قدرت عشق جسم خاک از  عشق بر افلاک شد کوه در رقص آمد و چالاک شد ● عشق قادر است ناطقی را به سکوت بخواند و سخن گویی را به سمیع بودن و گوش فرا دادن بکشاند. عشق قادر است تا روزمره بودن و اسارت آن را تغییر دهد و در آدمی چنان تحوّلی بیافریند که نوبه نو و لحظه به لحظه زیست کند. عشق می تواند از آدمی سستی و رخوت و خواب را بگیرد و در عوض بیداری و بصیرت و هشیاری را به وی ارزانی کند. عشق می تواند آدمی را به دهش و بخشش درآورد و در وجود انسان تلاش و تکاپو برای «شدن» ایجاد نماید. و از همه مهم تر این که او می تواند آدمی را از «خود» خالی کند و از حدّ خواسته های روزمرّه بیرون ببرد. مولانای بزرگ در مثنوی به این جنبه ی اعجازگر عشق و محبّت توجّه کرده و گفته است: از محبّت تلخ ها شیرین شود از محبّت مسّ ها زرّین شود از محبّت دُردها صافی شود از محبّت دَردها شافی شود از محبّت مُرده زنده می کنند وز محبّت شاه بنده می کنند این محبّت هم نتیجه ی دانش است کی گزافه بر چنین تختی نشست؟ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

اینکه با دوستات باشی...

🟣 اگر کسی را دوست می دارید او را از حب خویش آگاه کنید(تا دیر نشده) ... 🙂 إذا أحْبَبتَ رَجُلاً فأخْبِرْهُ