خوشا به حال کسی که عبادت و دعای خود را خالص گرداند، دل خویش را اسیر دیدنی ها و مشغول به آنها نسازد،در اثر توجه به شنیدنی ها خدا را فراموش ننماید و از جهت ثروت و قدرتی که دیگران دارند، حزن و اندوهی به خود راه ندهد. طوبَى لِمَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ الْعِبَادَةَ وَ الدُّعَاءَ وَ لَمْ يَشْغَلْ قَلْبَهُ بِمَا تَرَى عَيْنَاهُ وَ لَمْ يَنْسَ ذِكْرَ اللَّهِ بِمَا تَسْمَعُ أُذُنَاهُ وَ لَمْ يَحْزُنْ صَدْرَهُ بِمَا أُعْطِيَ غَيْرَهُ‏

🟣 در خطاب به کسی که فقط "خوردن" را می داند و هنگام "پختن" خود را از دایره زحمت بیرون می بَرد. گره وقت پختن بر ابرو زدی چون پختند با خواجه زانو زَدی #خطاب ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

واعظِ شهر چو مِهرِ مَلِک و شَحنه گُزید من اگر مِهرِ نگاری بِگُزینم چه شود؟ #حافظ

🟣 واژهٔ «عمامه» دَر اَصل به کَسرِ عین و تَخفیفِ میم است لیک گویا دَر عَصرِ صائب نیز مانَندِ روزگارِ ما به فَتحِ عین و تَشدیدِ میم تَلَفُّظ می‌شُده است. طَعن و تَسخَرِ شاعِر مُتَوَجِّهِ مُدَّعیانِ بی‌مایه‌ای است که با بَستَنِ دَستارهایِ بُزُرگ و چَشمگیر جلوه می‌فُروختَند و خویش را اَز اَهلِ فَضل و فَضیلَت وانمود می‌کَردَند. شاعِر یادآوَر می‌گَردَد که اگر صِرفِ بزرگیِ دَستار و صورَتِ حاصِل از آن بَر فَضل دَلالَتی می‌داشت، گُنبَدِ مَسجِدِ شَهر که به سَری دَستاربَسته می‌مانَد و بسیار کَلان است، باید از همگان فاضِل‌تَر به شُمار می‌رفت! گُنبَدِ مَسجِدِ شَهر از هَمه فاضِل‌تَر بود گَر به عَمّامه کَسی کوسِ فَضیلَت می‌زَد! ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 انسان حریص است به آن چیزی که از آن منع می شود. الانسان حریص علی ما منع ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

رواست نرگسِ مست ار فِکند سر در پیش که شد ز شیوهٔ آن چَشمِ پُر عِتاب خَجِل #حافظ