🟣 کلمه "وحشی" در اصل به معنای چیزی است که از انسان فرار می کند و از همین رو علم را وحشی خوانده اند چون بعد از مدتی فراموش می شود(العلم وحشی) و در مقابل کلمه "اهلی" در اصل به معنای چیزی است که از انسان فرار نمی کند. و از همین معنا است که در ادبیات وصف "وحشی" را به مرغ داده اند که فرار می کند و ممکن است هرگز بازنگردد. مرنجان دلم را که این مرغ وحشی ز بامی که برخاست مشکل نشیند ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

مرا روزی مباد آن دم که بی یادِ تو بنشینم #حافظ

بیچاره بچه ای که در این شرایط بزرگ می شود و واقعا معلوم نیست در بزرگ سالی دچار چه مشکلات روحی و روانی خواهد شد😔

🟣 «من بر آن عاشقم که رونده است» ● "رونده بودن" تنها چیزی است که از آلام و رنج انسان می کاهد. آن کسی که هرگز متوقف نمی شود. از بلا ها پرهیز ندارد و در کنار درد های خود حرکت می کند(إمشِ بِدَائِكَ، مَا مَشَى بِک). رَوَندگانِ طریقت رَهِ بلا سِپَرَند رفیقِ عشق چه غم دارد از نَشیب و فراز ● سعدی می‌گفت: روندگان مقیم از بلا نپرهیزند گرفتگان ارادت به جور نگریزند ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 سراغ شکر فروشی بروید که همیشه شکر داشته باشد و نگوید: من امروز شکر ندارم... چه شکرفروش دارم که به من شکر فروشد که نگفت عذر روزی که برو شکر ندارم ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● الهام بخش ترین بیت سعدی جایی است که می گوید: اگر عمری را در غفلت سپری کردید، باقی عمر را دریابید(فَاسْتَدْرِكُوا بَقِيَّةَ أَيَّامِكُمْ) و در این روز های باقی مانده به غرامت آنچه که از دست دادید، بایستید که خداوند سبحان نیز این غرامت را از شما می پذیرد(مَنْ أَحْسَنَ فِيمَا بَقِيَ مِنْ عُمُرِهِ لَمْ يُؤَاخَذْ بِمَا مَضَى مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَنْ أَسَاءَ فِيمَا بَقِيَ مِنْ عُمُرِهِ أَخَذَ بِالْأَوَّلِ وَ الْآخِرِ). عمر نبود آن‌چه غافل از تو نشستم باقی عمر ایستاده‌ام به غرامت ● همان که حافظ می گفت: ای کسانی که به ما خرده می گیرید، دل خود را صاف کنید که ما امروز به عذر ایستاده ایم. گو باده صاف کن که به عذر ایستاده‌ایم ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________