🟣 ● کسی که جاهلانه زندگی کند، جاهلانه نیز می میرد (یعیشون جهالا و یموتون ضلالا). کسی که در دنیا کور است، در آخرت هم کور است (وَ من کان فِي هذه أعمی فَهو فی الْآخرة أَعْمَىٰ و أضل سَبِيلًا). مرگ عصاره ی زندگی است و آدمی همانگونه می میرد که زندگی کرده است. کما تعیشون تموتون ● بنابراین مرگ هر کس، همرنگ زندگی اوست، سفید است پیش کسی که سفید زندگی کرده است و سیاه است پیش کسی که سیاه زندگی کرده است. مرگ هر یک ای پسر همرنگ اوست پیش دشمن دشمن و بر دوست دوست ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 خداوند سبحان نشانه های واضحی در وجود آدم نهاده است تا در روز قیامت به آنها احتجاج کند و هر حجتی را بشکند. یکی از آن نشانه ها خوراک بی جان است که آدمی آن را می بلعد و در بدن او تبدیل به سلول های جان دار می شود و به این وسیله آنچه که بی جان بود به جان و قدرت آدمی می افزاید. و این همان رستاخیزی است که در بدن انسان و این جهان پدید می آید. مانند یک دانه ی بی جان گندم که درون خاک قرار می گیرد و تبدیل به یک گیاه جاندار می شود و سپس آن گندم را از زمین برمی دارند و به آسیاب می برند و بعد در تنور آتشین قرار گرفته و تبدیل به نان می شود و این نان توسط انسان بلعیده می شود و در آخر این گندمی که از زمین برداشت و آسیاب و پخته شده در وجود انسان تبدیل به عناصر جان دار و زنده می شود و همینطور این چرخه ادامه می یابد. گندمی را زیر خاک انداختند پس ز خاکش خوشه‌ها بر ساختند بار دیگر کوفتندش ز آسیا قیمتش افزود و نان شد جان‌فزا باز نان را زیر دندان کوفتند گشت عقل و جان و فهم هوشمند ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

متکلمین می گویند: معجزه دلیل است بر اینکه صاحب معجزه، دستی از جانب خداوند سبحان دارد. طبق این تعریف چه معجزه ای بالاتر از این که پیامبر بر قومی مبعوث شد که در دریای جهالت و تاریکی غوطه ور بود و آنها را به سمت نور هدایت کرد؟ وقتی دست خدا با او نباشد چگونه می تواند یک عالمی را از تاریکی به هم بزند و تمدن و تاریخی را از نور بیافریند؟ گر نبودی نوح را از حق یَدی پس جهانی را چرا بر هم زدی؟ #مولانا

🟣 هر كه گناهى را مرتكب شود عقلى از او جدا شود، كه ديگر هرگز به او باز نگردد. مَن قارَفَ ذَنباً فارَقَهُ عَقلٌ لا يَرجِعُ إلَيهِ أبداً ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

ضربه ای که مسلمانان بعد وعده خدا دریافت کردند...

🟣 ● مولانا در مثنوی و همینطور در غزلیات شمس اصل مهمی را بیان می دارد: «کار از کار خیزد از جهان» و او برای این اصل از مثال های متعددی استفاده می کند، مانند کاروانی که می خواست از چاه آب بیرون بکشد، ولی حضرت یوسف را بیرون آورد. در این اصل، شما دنبال هدفی می روید؛ اما به اهداف دیگری می رسید که تصور نمی کردید. پیرمردی به فرزندان خودش وصیت می کند که در نقطه ای خاص به دنبال گنج بروند و آنها بعد یکسال حفاری به گنج نمی رسند اما زمین حاصل‌خیزی به دست می آورند که تبدیل به گلستان می شود. پدر مرد و پوران به امید گنج به کاویدن دشت بردند رنج قضا را در آن‌ سال‌ از آن خوب شخم ز هر تخم برخاست هفتاد تخم نشد گنج پیدا ولی رنجشان چنان چون پدر گفت شد گنجشان ● امام صادق علیه السلام فرمود: نسبت به آنچه اميد ندارى اميدوارتر از آنچه به آن اميد دارى باش، چون موسى عليه السّلام رفت كه براى خانواده‌اش آتشى برگيرد و بياورد ولی خدا با وی صحبت کرد و در حالی برگشت که نبئ الهی شده بود. ملكۀ سبا نيز كافر از شهر خارج شد ولى نزد سليمان مسلمان شد. و جادوگران فرعون برايش طلب عزّت مى كردند ولى خودشان با ايمان بازگشتند. كُنْ لِمَا لاَ تَرْجُو أَرْجَى مِنْكَ لِمَا تَرْجُو فَإِنَّ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ خَرَجَ يَقْتَبِسُ لِأَهْلِهِ نَارا فَكَلَّمَهُ اَللَّهُ وَ رَجَعَ نَبِيّا وَ خَرَجَتْ مَلِكَةُ سَبَإٍ كَافِرَة فَأَسْلَمَتْ مَعَ سُلَيْمَانَ وَ خَرَجَ سَحَرَةُ فِرْعَوْنَ يَطْلُبُونَ اَلْعِزَّ لِفِرْعَوْنَ فَرَجَعُوا مُؤْمِنِينَ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________