🟣 ● پرسید: «خدا آنقدر بی‌رحم است که چنان آتشی در جهنم به جانمان بیاندازد؟» گفت: «آتش جهنم چیزی شبیه همین حسرت‌هایی‌ست که به سراغت می‌آید و می‌گویی کاش برای عزیزِ رفته‌ام فلان کار را می‌کردم، چطور دلت آتش می‌گیرد؟». قرآن می فرماید: ای اهل ایمان! از آنچه به شما روزی کرده ایم انفاق کنید، پیش از آنکه روزی بیاید که در آن نه داد و ستدی است و نه دوستی و نه شفاعتی؛ و تنها کافران ستمکارند. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لَا بَيْعٌ فِيهِ وَلَا خُلَّةٌ وَلَا شَفَاعَةٌ ۗ وَالْكَافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ ● حسرت از اینکه یک غم و رنج را در قِبال شادی بی نهایت رها کرده و دنبال یک شادی می رود که امروز زاینده غم ابدی باشد. غمی خور، کان به شادی‌های بی‌اندازه انجامد چو بی‌عقلان مرو دنبال آن شادی که غم گردد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 امان و امان از این سادگی ها...! وای بر سادگی ما که فسونش خوردیم رهزنی بود کمین کرد و ره آدم زد #اقبال_لاهوری ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 تفاوت در گفتار مسئول با عوام...! ● سعدی حکایت می آورد از معلمی که به شاهزاده ای در تعلیم و تعلم سخت می گرفت و او را با کوچک ترین اشتباه به ضرب انتقاد می بُرد؛ برخلاف عوام و رعیت که آسان تر به آنها آموزش می داد. تا آنکه شاهزاده اعتراض خود را محضر پاد‌شاه بُرد و معلم در حضور پادشاه گفت: فرق عوام با شاهزاده در این باشد که شاهزاده هر چه بگوید، سخن او از اقلیمی به اقلیم دیگر شود؛ اما رعیت اگر صد سخن هم بگوید، یکی از آنها را کسی به یاد نمی آورد. اگر صد ناپسند آید ز درویش رفیقانش یکی از صد ندانند وگر یک بذله گوید پادشاهی از اقلیمی به اقلیمی رسانند ● خداوند سبحان نیز در قرآن به مردم توصیه می کند که از کلمات مناسب استفاده کنند و مثل کلمه "راعنا" را بکار نبرند از این نظر که این کلمه دو معنا دارد و می تواند دستاویزی برای دشمن باشد. یا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقُولُوا رَاعِنَا وَ قُولُوا انْظُرْنَا ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ای فرزند آدم! تو همان روزهایی هستی که سپری می کنی. هر روزی که می گذرد، بخشی از وجود تو از دست می رود. یَا ابنَ آدَمَ! اِنَّما اَنتَ اَیّامٌ، کُلَّما مَضی یَومٌ ذَهَبَ بَعضُک ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● چرا ساز امیدواری می‌زنی وقتی همیشه غم هست؟ طبیعت را می‌بینم، سوسوی ستارگانی در تاریکی شب که خیلی سال قبل مرده‌اند ولی هنوز سفیر روشنی‌بخشند، شاخ و‌ برگ سبز و‌ استوار درخت که ریشه‌هایش در دل تاریک خاک است... دنیا قشنگ‌تر می‌شود وقتی از غصه قفس نسازیم و بدانیم درون هر غصه ای، شادی نهفته است و بالعکس. آن بهاران مضْمَر است اندر خزان در بهار است آن خزان مگْریز از آن ● همان که جبران خلیل جبران می گفت: مگر آن نِی که روح شما را تسکین می‌دهد، همان چوبی نیست که درونش را با کارد خراشیده‌اند؟ هرگاه شادی می‌کنید، به ژرفای دل خود بنگرید تا ببینید که سرچشمهٔ شادی به جز سرچشمهٔ اندوه نیست. ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________