🟣 ● در ادبیات ما "عشوه" با "خریدن" معنا پیدا می کند، همانطور که حافظ می گوید: عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت ● زندگی در این دنیا مانند یک بازار است(اَلدُّنْيَا سُوقٌ رَبِحَ فِيهَا قَوْمٌ وَ خَسِرَ آخَرُونَ) که در هر قدمی که برمی داریم مغازه ای وجود دارد که با عشوه گری از شما درخواست می کند کالای او را بخرید؛ اما وای بر شما اگر فریب بخورید و چیزی از او بخرید چون آنچه که از دست می دهید با آنچه که به دست می آورید برابری نمی کند(اكرم نفسك عن كل دنيه و ان ساقتك الى الرغائب فانك لن تعتاض‌ بما تبذل من نفسك عوض). رهزنانند به هر گام یکی عشوه دهی وای بر تو گر از این عشوه دهان عشوه خری ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

نوشته اند بر ایوان جنت الماوی که هرکه عشوه ی دنیا خرید وای به وی #حافظ

گفت: جانِ پدر! تو نیز اگر بخفتی به از آن که در پوستینِ خلق افتی. #سعدی @normah

🟣 ● شاید بزرگ‌ترین حسرت انسان، انتخاب شادی ‌های کوچک و حقیر است تا روزی که او را غم دائم باشد. در مقابل کسی که باور دارد می توان از غم‌های کوچک به شادی های عمیق و همیشگی رسید. همانند سعدی که می‌گفت: غمی خور، کان به شادی‌های بی‌اندازه انجامد چو بی‌عقلان مرو دنبال آن شادی که غم گردد ● و چه بسیار شخص غمگینی، که غمش او را به شادمانى هميشگى می‌كشاند...! كم من حزين وفد حزنه على سرور الأبد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 برقراری حکومت ظالم و عادل... ! ● سلاطین جور در گذشته بر این باور بوده اند که دوام حکومت آنها از مجرای ستم و خوار کردن رعیت عبور می کند. همانگونه که نظامی آورده است: چون رعیت زبون و خوار بود مُلک پیوسته برقرار بود ● در مقابل دوام حکومت عادل، از مجرای عدالت می گذرد. آن هم عدالتی که نه با هیاهو و جار و جنجالِ پاسبانانی که شبانه بر روی پشت بام‌ها با چوب بر طبل می‌کوبند. عدل، باشد پاسبانِ کام‌ها نه به شب چوبک‌ْزنان بر بام‌ها ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● جایی میان زیستن و مردن: برون از مردن و از زیستن، بس بلعجب جایی که آنجا می‌توان بودن ز ننگ جسم و جان فارغ ● همان که سنایی می‌گفت: مکن در جسم و جان منزل، که این دونست و آن والا قدم زین هر دو بیرون نه, نه آنجا باش و نه اینجا ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● فیلم عاشقانه و آرام «طعم چیزها»، به جمله مشهوری از سنت آگوستین ختم می‌شود: «خوشبختی، استمرار در خواستن آن است که داریم». می‌گوید که خوشبختی، رسیدن به خواسته‌ها نیست چون ممکن نیست. توان و امکانات محدود آدمی به او اجازه نمی‌دهد تا به تمام بلکه جزئی از آرزوها و آمالش دست یابد. از آن سو، امیال و خواسته‌های آدمی هم یکسره در تغییر است. پس در این میان خوشبختی به معنای تداوم در خواستن و آن چیزی است که داریم. آن‌گونه که در داستان بط و باز آمده است: باز به بط گفت که صحرا خوش است گفت شبت خوش، که مرا جا خوش است! ● و به گفته مولانا، تمام بی قراری‌های ما از طلب قرار ماست! جملهٔ بی قراریت از طلب قرار توست طالب بی قرار شو تا که قرار آیدت جملهٔ بی مرادیت از طلب مراد توست ورنه همه مرادها همچو نثار آیدت ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________