در طریق عشق‌بازی امن و آسایش بلاست ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی... @normah | حافظ

🟣 شكيبايى دو گونه است: شكيبايى بر آنچه خوش نمى‌دارى و شكيبايى در آنچه دوست مى‌داری! الصَّبْرُ صَبْرَان، صَبْرٌ عَلَى مَا تَكْرَهُ وَ صَبْرٌ عَمَّا تُحِبُّ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 «من بر آن عاشقم که رونده است» ● "رونده بودن" تنها چیزی است که از آلام و رنج انسان می کاهد. آن کسی که هرگز متوقف نمی شود. از بلا ها پرهیز ندارد و در کنار درد های خود حرکت می کند(إمشِ بِدَائِكَ، مَا مَشَى بِک). رَوَندگانِ طریقت رَهِ بلا سِپَرَند رفیقِ عشق چه غم دارد از نَشیب و فراز ● سعدی می‌گفت: روندگان مقیم از بلا نپرهیزند گرفتگان ارادت به جور نگریزند ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

جوری دعا کن که انگار همه چیز به خدا بستگی داره، و جوری کار کن انگار همه چیز به تو بستگی داره... @normah

تا صدای اذان از گلدسته ها بلنده ناامیدی گناه کبیره است... @normah

🟣 دنيا بر حسب اتّفاق است و آخرت بر حسب استحقاق الدُّنيا بِالاِتِّفاقِ، الآخِرَةُ بِالاِستِحقاقِ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● بعضی از وقایع آنچنان تلخ و دردناک هستند که انسان آرزو می‌کند کاش هوشیاری‌اش را از دست بدهد و پس از گذشت آن حادثه غم‌انگیز، دوباره به خود آید. و حافظ نیز همین خواسته را دارد و می‌گوید: مرا به حالتی بینداز که در دنیای خیالم ندانم چه بر سرم آمده، کدام اندیشه یا احساس در این حالت به من دست داده و کدام یک از آنها رفته است. مستم کن آن چنان که ندانم ز بی‌خودی در عرصهٔ خیال که آمد، کدام رفت ● بقول سعدی: هوشم ببر زمانی، تا کی غم زمانه؟ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________