واژه باید خود باران باشد... @normah | سهراب سپهری

زان پیشتر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده گلگون خراب کن ... @normah | حافظ

🟣 ● مرهمِی بنام خاک: بسیار زخم هست که خاک است مرهمش ● بقول سعدی: عشق داغی است که تا مرگ نیاید نروَد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● مولانا در مثنوی و همینطور در غزلیات شمس اصل مهمی را بیان می دارد: «کار از کار خیزد از جهان» و او برای این اصل از مثال های متعددی استفاده می کند، مانند کاروانی که می خواست از چاه آب بیرون بکشد، ولی حضرت یوسف را بیرون آورد. در این اصل، شما دنبال هدفی می روید؛ اما به اهداف دیگری می رسید که تصور نمی کردید. پیرمردی به فرزندان خودش وصیت می کند که در نقطه ای خاص به دنبال گنج بروند و آنها بعد یکسال حفاری به گنج نمی رسند اما زمین حاصل‌خیزی به دست می آورند که تبدیل به گلستان می شود. پدر مرد و پوران به امید گنج به کاویدن دشت بردند رنج قضا را در آن‌ سال‌ از آن خوب شخم ز هر تخم برخاست هفتاد تخم نشد گنج پیدا ولی رنجشان چنان چون پدر گفت شد گنجشان ● امام صادق علیه السلام فرمود: نسبت به آنچه اميد ندارى اميدوارتر از آنچه به آن اميد دارى باش، چون موسى عليه السّلام رفت كه براى خانواده‌اش آتشى برگيرد و بياورد ولی خدا با وی صحبت کرد و در حالی برگشت که نبئ الهی شده بود. ملكۀ سبا نيز كافر از شهر خارج شد ولى نزد سليمان مسلمان شد. و جادوگران فرعون برايش طلب عزّت مى كردند ولى خودشان با ايمان بازگشتند. كُنْ لِمَا لاَ تَرْجُو أَرْجَى مِنْكَ لِمَا تَرْجُو فَإِنَّ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ خَرَجَ يَقْتَبِسُ لِأَهْلِهِ نَارا فَكَلَّمَهُ اَللَّهُ وَ رَجَعَ نَبِيّا وَ خَرَجَتْ مَلِكَةُ سَبَإٍ كَافِرَة فَأَسْلَمَتْ مَعَ سُلَيْمَانَ وَ خَرَجَ سَحَرَةُ فِرْعَوْنَ يَطْلُبُونَ اَلْعِزَّ لِفِرْعَوْنَ فَرَجَعُوا مُؤْمِنِينَ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 حکایت کاتبانِ بد خط...! ● کاتبی بد خط با همکارِ بد خط تر خویش می گفت: بدان حد نوشتهٔ من ناخواناست که صد دینار از مشتری ستانم و صد دینار دیگر نیز از مخاطب برای خواندن. رفیق او آهی کشیده گفت: افسوس که من از صد دینار دویّم محرومم چه خود نیز از قرائت کتاب خویش عاجزم! یا نویس آن چنان که بتوان خواند یا خودت همرهِ نوشته بیا ● حافظ نیز مانند همین کاتبان بَد خط بود. اما خط بَد او بخاطر شب های هجران است. خطم چو زلف یار پریشان و درهم است عیبم مکن که در شب هجران نوشته‌ام ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● قران می فرماید: نجات یافتگان وقتی که از نعمت های بهشتی بهره مند می شوند، می گویند: ما در دنیا از عاقبت خود ترسان بوده ایم(قَالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ) و در مقابل تیره بختانی که گمان می کردند وقتی با خداوند سبحان دیدار کنند، جایگاه بهتری خواهند داشت(وَلَئِنْ رُدِدْتُ إِلَىٰ رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْرًا مِنْهَا مُنْقَلَبًا). حُکم مستوری و مستی همه بر عاقبت است کس ندانست که آخر به چه حالت بروَد ● هنگامی که سعد بن معاذ از دنیا رفت، برای مادر او یقین حاصل شد که این پسر بهشتی است و پیامبر فرمود: آرام باش! به این زودی قضاوت نکن! جزم نکن در مقابل پروردگارت! حرفِ قطعی نزن! شما چه می دانی که خدای متعال چگونه عمل خواهد کرد(لَاتَجْزِمی عَلَی رَبِّکِ). مقام صالح و فاجر هنوز پيدا نيست نظر به حُسنِ معادست نی به حُسنِ معاش ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________