🟣 ● امیرالمومنین(ع) فرمود: از دشمنت بعد از آن که از در صلح و آشتى درآمد سخت بترس، زیرا او چه بسا بوسیله صلح نزدیک مى شود تا از شیوه غافلگیرى استفاده کند، پس احتیاط و دقت را پیشه کن و در چنین مواردى زود باور و خوش گمان مباش. و لکن الحذر کل الحذر من عدوک بعد صلحه فان العدو قارب لیتغفل فخذ بالحزم و اتهم فى ذلک حسن الظن ● بقول سعدی: نگویم ز جنگ بد اندیش ترس در آوازهٔ صلح از او بیش ترس ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

به صد دام آرمیدم دامن از چندین قفس‌چیدم ندیدم جز به بال نیستی پرواز آزادی @normah | بیدل

🟣 ● ابن عباس از پیامبر نقل می‌کند که ایشان فرمود: بهترين هاى امّت من، كسانى هستند كه چون خداوند عز و جل آنان را به بلا گرفتار كند، پاك دامنى ورزند . گفتند: كدام بلا؟ فرمود: عشق! خِيارُ اُمَّتِي الَّذينَ يَعِفّونَ إذا آتاهُمُ اللّه مِنَ البَلاءِ شَيئا . قالوا : وأيُّ البَلاءِ؟ قالَ : العِشقُ ● بقول سعدی: شرط عشقست بلا دیدن و پای افشردن :) ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 دنيا، مضحكه اى گريه انگيز است. الدنيا ضُحْكَةُ مُستَعبِرٍ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 داروی فراموشی...! ● امام صادق علیه السلام فرمود: اگر نبود فراموشی، هیچ‌کس از مصیبت‌ها آرام نمی‌گرفت و هیچ حسرتی پایان نمی‌یافت و هیچ کینه‌ای نمی‌مرد و هیچ‌کس از متاع دنیا لذت نمی‌برد در حالی که به آفات آن فکر می‌کرد. همچنین هیچ‌کس امیدی به غفلت از سلطانی و یا رهایی از حسود نداشت. آیا نمی‌بینی که چگونه در انسان، حفظ و فراموشی قرار داده شده است، در حالی که این دو متضاد و متفاوت هستند و برای هر یک از آنها نوعی مصلحت وجود دارد؟ لوْ لَا النِّسْيَانُ لَمَا سَلَا أَحَدٌ عَنْ مُصِيبَةٍ وَ لَا انْقَضَتْ لَهُ حَسْرَةٌ وَ لَا مَاتَ لَهُ حِقْدٌ وَ لَا اسْتَمْتَعَ بِشَيْ‌ءٍ مِنْ مَتَاعِ الدُّنْيَا مَعَ تَذَكُّرِ الْآفَاتِ وَ لَا رَجَا غَفْلَةً مِنْ سُلْطَانٍ وَ لَا فَتْرَةً مِنْ حَاسِدٍ أَ فَلَا تَرَى كَيْفَ جُعِلَ فِي الْإِنْسَانِ الْحِفْظُ وَ النِّسْيَانُ وَ هُمَا مُخْتَلِفَانِ مُتَضَادَّانِ وَ جُعِلَ لَهُ فِي كُلٍّ مِنْهُمَا ضَرْبٌ مِنَ الْمَصْلَحَة ● نظامی می‌گفت: با این غم و درد بی‌کناره داروی فرامُشی است چاره ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● مرگ بسیار حقیر است در مقابل تحمل و صبر آدمی. مرگ یکبار و در یک آن اتفاق می افتد؛ ولی تحمل، حمل کردن وزنه سنگینی مانند بد خلقی پدر و مادر و مصائب روزگار در طول زمان است. و چون ذره ای از این تحمل را کسب کنید همچون خورشید درخشان خواهید بود. ذرهٔ گر تو تحمل میکنی همچو خورشیدی تجمل میکنی ● قران از این تحمل به صبر جمیل یاد می کند(فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيل) و صبر جمیل طبق روایات صبری است که همراه با جزع و ناخشنودی نباشد(قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا اَلصَّبْرُ اَلْجَمِيلُ فَقَالَ ذَاكَ اَلصَّبْرُ اَلَّذِي لَيْسَ فِيهِ شَكْوَى). و به تعبیر حافظ، فقط "درویش خرسند" در این بازار سود می کند. دریغ آن سایهٔ همّت، که بر نااهل افکندی در این بازار اگر سودی‌ست، با درویش خرسند است ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________