🟣 ● کسی که طلب دارد ولی قوت ندارد: خستگان را چو طلب باشد و «قوّت» نَبوَد گر تو بیداد کنی، رسمِ مروّت نَبوَد ● سعدی می‌گفت: دست با سروِ روان چون نرسد در گردن چاره‌ای نیست به جز دیدن و حسرت خوردن آدمی را که طلب هست و توانائی نیست صبر اگر هست وگر نیست، بباید کردن ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _______

🟣 ● توصیه فقط همین است خاک شوید. که هر چه غیر از این بی‌ادبی‌ ایست. ادب نه‌ کسب عبادت نه سعی حق‌طلبی‌ست به غیر خاک شدن هرچه هست بی‌ادبی‌ست ● مولانا می‌گفت: از بهاران کی شود سرسبز سنگ خاک شو تا گل نمایی رنگ رنگ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _______

🟣 هر کس داستانی نقل کند و قصدش ظاهر ساختن بدی‌ها و ریختن آبروی مؤمنی باشد و بخواهد او را از چشم مردم بیندازد، خداوند متعال ولایت خود را از او برمی‌دارد و ولایت شیطان را جایگزین آن می‌نماید. مَن رَوی مُؤْمِن رِوایَهً یُریُدبِها شَینَهُ وَ حَدْمَ مُروُءَ تِهِ لِیَسقُطَ مِن أَعیُنِ النّاسِ، اَخرَجَهُ اللهُ عَزَّ وجَلَّ مِن وِلایَتِهِ الی وِلایَهِ الشّیطانِ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _______

🟣 ● امام صادق علیه‌السلام فرمود: [ خدا به موسی گفت تو را به این دلیل برگزیدم که] به زمین نگریستم و بر روی آن کسی را متواضع تر از تو در برابر خود نیافتم. موسی به سجده افتاد و از روی خضوع در برابر پروردگارش، گونه‌های خود را بر خاک مالید. پس خداوند به او وحی کرد: سرت را بلند کن ای موسی! و دستت را بر محل سجده‌ات بکش و با آن صورت و هر جایی از بدنت که دستت رسید مسح کن، چرا که این کار مایه امان از هر بیماری، درد، آفت و عیب است. إِنِّي اطَّلَعْتُ إِلَى الْأَرْضِ فَلَمْ أَجِدْ عَلَيْهَا أَشَدَّ تَوَاضُعاً لِي مِنْكَ فَخَرَّ مُوسَى سَاجِداً وَ عَفَّرَ خَدَّيْهِ فِي التُّرَابِ تَذَلُّلًا مِنْهُ لِرَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ ارْفَعْ رَأْسَكَ يَا مُوسَى وَ أَمِرَّ يَدَكَ فِي مَوْضِعِ سُجُودِكَ وَ امْسَحْ بِهَا وَجْهَكَ وَ مَا نَالَتْهُ مِنْ بَدَنِكَ فَإِنَّهُ أَمَانٌ مِنْ كُلِّ سُقْمٍ وَ دَاءٍ وَ آفَةٍ وَ عَاهَةٍ ● صائب می‌گفت: فروتنی است دلیل رسیدگان کمال که چون سوار به منزل رسد پیاده شود ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _______

🟣 ● و ما که فراموش می‌کنیم مسافریم: جان به این غمکده آمد که سبک برگردد از گرانخوابی منزل سفر از یادش رفت ● مردم دنیا مانند سوارانى خفته‌‌اند که کاروانشان در حرکت است (و ناگاه به مقصد می‌‌رسند، و آن‌گاه بیدار می‌‌شوند). « اهْلُ الدُّنْیَا کَرَکْبٍ یُسَارُ بِهِمْ وَ هُمْ نِیَام » ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _______

در جهاد دشمن سرکش، مدارا آتش است @normah | صائب