🟣 در وقتِ خود بخیلم...! ● امام صادق علیه السلام بعد از توصیه هایی که به عنوان بصری کردند به او فرمودند: از نزد من برخیز ای اباعبدالله! که تو را نصیحت کردم و ورد و ذکر مرا ضایع مکن که من مردی هستم که بر وقتم بخیلم/بر خود سخت میگیرم. قُمْ عَنِّي يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ فَقَدْ نَصَحْتُ لَكَ وَ لَا تُفْسِدْ عَلَيَّ وِرْدِي فَإِنِّي امْرُؤٌ ضَنِينٌ بِنَفْسِي ● پیامبر اکرم(ص) داشت به ابوذر توصیه میکرد: ای‌ اباذر؛ به عمرِ خود بخیل تر باش؛ تا به زر و سيم خود...! یا اباذر کن علی عمرک اشحّ منک علی درهمک ودینارک ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● فردایی که مرگ فرا می‌رسد از امروز نزدیک است(إِنَّ غَداً مِنَ الْيَوْمِ قَرِيبٌ). از آن جایی که زمین آدم‌خوار، هرگز از خوردن انسان سیر نمی‌شود و روزی انسان ‌مغرور را که در توهم ایمنی از فردا است در خودش می‌بلعد. بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد وز خوردن آدمی زمین سیر نشد مغرور بدانی که نخورده‌ست تو را تعجیل مکن هم بخورَد دیر نشد ● حافظ می‌گفت: رَهزنِ دَهر نَخفته‌ست، مَشو ایمن از او اگر امروز نَبُرده‌ست که فردا بِبَرَد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

(به خاطر بیاورید) روزی را که به جهنّم می‌گوییم: «آیا پر شده‌ای؟» و او می‌گوید: «آیا افزون بر این هم هست؟!» يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلَأْتِ وَتَقُولُ هَلْ مِنْ مَزِيدٍ

🟣 ● نفس هنگامی که آنچه از معاش و خوراک بر آن تکیه کند نباشد، بر صاحب خود مضطرب و غیر همراه است، اما هنگامی که معیشت و روزی و وسائل او فراهم و ذخیره شود آرام می‌گیرد! أَنَّ النَّفْسَ قَدْ تَلْتَاثُ عَلَى صَاحِبِهَا إِذَا لَمْ يَكُنْ لَهَا مِنَ الْعَيْشِ مَا تَعْتَمِدُ عَلَيْهِ فَإِذَا هِيَ أَحْرَزَتْ مَعِيشَتَهَا اطْمَأَنَّتْ" ● سعدی می‌گفت: فراقت با فاقه نپیوندد و جمعیت در تنگدستی صورت نبندد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● سفر به خود: هر طرف گذر کردیم، هم به خود سفر کردیم ای محیط حیرانی این چه بیکرانی‌هاست؟ گوش کر مهیا کن، نغمه جز خموشی نیست بی‌نگه تماشا کن، جلوه بی‌نشانی‌هاست ● اقبال لاهوری می‌گفت: نظر به‌خویش چنان بسته‌ام که جلوه‌ی دوست جهان گرفت و مرا فرصت تماشا نیست... ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● عَمَّر گوید: به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم: چرا مردم تعقل دارند ولی نمی‌دانند؟ حضرت فرمودند: خداوند متعال وقتی حضرت آدم را آفرید، اجل (مرگ) او را پیش چشمش قرار داد و آرزوهایش را پشت سرش گذاشت. اما وقتی مرتکب خطا شد، آرزوهایش را پیش چشمش نهاد و اجل را پشت سرش قرار داد. از همین روست که مردم عقل دارند ولی نمی‌دانند. إنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى حِينَ خَلَقَ آدَمَ جَعَلَ أَجَلَهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ أَمَلَهُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَلَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئَةَ جَعَلَ أَمَلَهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ أَجَلَهُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَمِنْ ثَمَّ يَعْقِلُونَ وَ لَا يَعْلَمُونَ ● سعدی می‌گفت: مسکین حریص در همه عالم همی‌رود او در قفای رزق و اجل در قفای او ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________