🟣 ● نفس هنگامی که آنچه از معاش و خوراک بر آن تکیه کند نباشد، بر صاحب خود مضطرب و غیر همراه است، اما هنگامی که معیشت و روزی و وسائل او فراهم و ذخیره شود آرام می‌گیرد! أَنَّ النَّفْسَ قَدْ تَلْتَاثُ عَلَى صَاحِبِهَا إِذَا لَمْ يَكُنْ لَهَا مِنَ الْعَيْشِ مَا تَعْتَمِدُ عَلَيْهِ فَإِذَا هِيَ أَحْرَزَتْ مَعِيشَتَهَا اطْمَأَنَّتْ" ● سعدی می‌گفت: فراقت با فاقه نپیوندد و جمعیت در تنگدستی صورت نبندد ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● سفر به خود: هر طرف گذر کردیم، هم به خود سفر کردیم ای محیط حیرانی این چه بیکرانی‌هاست؟ گوش کر مهیا کن، نغمه جز خموشی نیست بی‌نگه تماشا کن، جلوه بی‌نشانی‌هاست ● اقبال لاهوری می‌گفت: نظر به‌خویش چنان بسته‌ام که جلوه‌ی دوست جهان گرفت و مرا فرصت تماشا نیست... ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● عَمَّر گوید: به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم: چرا مردم تعقل دارند ولی نمی‌دانند؟ حضرت فرمودند: خداوند متعال وقتی حضرت آدم را آفرید، اجل (مرگ) او را پیش چشمش قرار داد و آرزوهایش را پشت سرش گذاشت. اما وقتی مرتکب خطا شد، آرزوهایش را پیش چشمش نهاد و اجل را پشت سرش قرار داد. از همین روست که مردم عقل دارند ولی نمی‌دانند. إنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى حِينَ خَلَقَ آدَمَ جَعَلَ أَجَلَهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ أَمَلَهُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَلَمَّا أَصَابَ الْخَطِيئَةَ جَعَلَ أَمَلَهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ وَ أَجَلَهُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَمِنْ ثَمَّ يَعْقِلُونَ وَ لَا يَعْلَمُونَ ● سعدی می‌گفت: مسکین حریص در همه عالم همی‌رود او در قفای رزق و اجل در قفای او ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 ● امام باقر علیه السلام فرمود: من خوش ندارم كه اندازه زبان مرد، فزونتر از اندازه دانش او باشد؛ چنان كه خوش ندارم اندازه دانش او، فزونتر از اندازه خرد او باشد إنّي لَأكْرَهُ أن يكونَ مِقدارُ لِسانِ الرجُلِ فاضِلاً على مِقدارِ عِلمِهِ، كما أكرَهُ أن يكونَ مِقدارُ عِلمِهِ فاضِلاً على مِقدارِ عَقلِهِ ● صائب می‌گفت: گفتار جاهلان ز شنیدن بود فزون خرجش ز دخل بیش بود هر که غافل است ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز سخن با ماه می‌گویم پری در خواب می‌بینم @normah | حافظ

●━━━━━━─────── ⇆ㅤ ◁ㅤㅤ❚❚ㅤㅤ▷