🟣 ● برای کسی که خود را شمع هر مجلسی کرد، پروانه نباش و چون پروانه دور او نگرد: چو خود را به هر مجلسی شمع کرد تو دیگر چو پروانه گردش مگرد! ● سعدی باز می‌گفت: انصاف نباشد که منِ خسته رنجور پروانه او باشم و او شمع جماعت... ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 و یاد کن روزی را که خدا آنان را [در قیامت] گرد می آورد، در حالی که گویا [در دنیا] جز ساعتی از روز درنگ نکرده اند. وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَنْ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا سَاعَةً مِنَ النَّهَارِ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 امیدوارم در این خرابات هیچ وقت بلاتکلیف نباشید. یک نیم مست مگذار ساقی درین خرابات هر ماه نو که سر زد ماه تمام گردان ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 مصیبت یکی است؛ اما اگر برای آن بی‌صبری کنی، دوتا میشود! اَلْمُصِيبَةُ وَاحِدَةٌ وَ إِنْ جَزِعْتَ صَارَتِ اِثْنَتَيْن ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah ________

🟣 هر که را دردی چو سعدی می‌گدازد گو منال چون دلارامش طبیبی می‌کند داروست درد ● گاهی درد عین درمان و التیام بخش زخم های آدمی است(ربَّمَا كَانَ الدَّوَاءُ دَاءً وَ الدَّاءُ دَوَاءً)، دقیقا مانند دردی که بیمار از دَست پزشک برای بهبودی اش تحمل می کند. «چو عشق صدق بود درد، عین درمانست» ● و درد دارویی تلخ است که اگر کسی از این خاصیت درد بی خبر باشد، با هر زخمی آشفته می شود(وَ مَنْ لَمْ يَعْرِفْ دَاءَهُ‌ أَفْسَدَهُ دَوَاؤُهُ). خبر از درد نداریّ و دوا می‌جویی اثر از رنج ندیدی و شفا می‌طلبی ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

ای بسا شیر، کان تو را آهوست وی بسا درد کان تو را داروست - سنایی