🟣 ● و تو چراغ خود برافروز: تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید تو یکی نه‌ای هزاری تو چراغ خود برافروز ● که صد مشعل با یک چراغ روشن می‌شود: صد مشعله افروخته گردد به چراغی این نور تو داری و دگر مقتبسانند ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● آن تهمت بزرگ را برای خود شر مپندارید، بلکه آن برای شما خیر است. لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ ۖبَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ● حافظ می‌گفت: غمناک نباید بود از طعن حسود‌ ای دل شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد‌ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

🟣 ● و هر کسی که در این دنیا دور از مردم زندگی کند، تنها نیست. ز خود جداشدگان پُرس دردِ تنهایی که هر که دور ز مردم فتاده تنها نیست! ● کسی به خلوت درویشی درآمد؛ گفت: چرا تنها نشسته‌ای؟ و او در پاسخ گفت: "این دم تنها شدم که تو آمدی" ● به امام صادق عرض شد: چرا به عقیق (وادی عقیق) خلوت گزیده ای (یعنی: چرا خانه نشین خانه نشین شده ای) مگر از تنهایی خشنودی؟ فرمود: اگر تو هم طعم شیرین تنهایی را بچشی از خودت نیز گریزان شوی، سپس افزود: کمتر نصیبی که بنده از تنهایی می یابد، آسودگی از مدارا نمودن با مردم است. لَوْ ذُقْتَ حَلَاوَةَ الْوَحْدَةِ لَاسْتَوْحَشْتَ مِنْ نَفْسِكَ ثُمَّ قَالَ (ع) أَقَلُّ مَا يَجِدُ الْعَبْدُ فِي الْوَحْدَةِ أَمْنُ مُدَارَاةِ النَّاسِ‌ ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

فکرم به منتهای جمالت نمی‌رسد کز هر چه در خیال من آمد نکوتری... @normah | سعدی

🟣 ● امیرالمومنین علیه السلام فرمود: عالم كسى است كه قدر و منزلت خود را بشناسد و آدمى را همين نادانى بس كه منزلت خود را نشناسد. العالِمُ مَن عَرَفَ قَدرَهُ و كَفى بِالمَرءِ جَهلاً ألاّ يَعرِفَ قَدرَهُ ● در تذکرة الاولیاء عطار آمده است: « علم آن است که قدرِ خویش بدانی » ________ نـــــــورمـــــــاه | @normah _________

دلفریبانِ نباتی همه زیور بستند دلبر ماست که با حُسنِ خداداد آمد @normah | حافظ

کشتهٔ معشوق را درد نباشد که خلق زنده به جانند و ما زنده به تأثیر او @normah | سعدی