خودش را کُشت، خودکشی در ادبیات نتیجه‌ی کمبود کلمات است. مثلاً آیدا خودش را کُشت، خودسوزی کرد، من نمی‌گویم، معروفی در سمفونی مردگان می‌گوید. معروفی آدم ننوشتن بود؟ فکر نمی‌کنم. آدم کم نوشتن بود؟ بعید می‌دانم. داغ آیدا سنگین بود، کمر کلمات خَم می‌شد. پس آیدا خودسوزی کرد، به احترام واژگان.

تویی که رو نقابتم‌ دوباره صورتک‌ زدی.

آدم نمی‌تواند تمام عمرش را در حالت عزاداری برای اتفاقاتی که هر روز تکرار می‌شوند، سپری کند.

بچه‌ها خیلی نامردید که اینجا رو گزارش می‌زنید، نمی‌بخشمتان‌.

انسان مختار نیست، کیان هم نیست، هیچ پشیزی‌ نیست کلاً. منظور از اشرفِ مخلوقات هم اشرف بدون الف و ف ئه‌. شر مخلوقات، شرور مخلوقات، شراره‌ی مخلوقات.

سلام، اگر در خواب می‌دیدم غم روز جدایی را، به دل هرگز نمی‌دادم خیال آشنایی را. جدایی چون بیفتد دوست قدر دوست بشناسد، شکسته‌استخوان داند بهای مومیایی را، متأسفانه.

کسی نمی‌شنود ما را، اگر که روی سخن داری.

بخوابیم، تهش می‌ترسم بمیرم و اون‌قدر که دلم می‌خواست نخوابیده باشم. مگه چندسال زنده‌ایم که همش بیداریم؟