بگذریم، اون که یه کابوس کوتاه‌مدت بود تموم شد و رفت. با کابوس طولانی مدت که ایرانی بودنه‌ چطور سر کنم؟

اینجا هرکی زنده‌ست، برنده‌ست.

بله اینجا هیچ‌کس برنده نیست فقط بعضیا دیرتر می‌فهمن که باختن‌. تا بوده همین بوده، ایران سرزمین صبرهای طولانی‌ و مقاومت‌های بی‌نتیجه‌ست. ما با انفجار می‌سازیم، با کشته‌ها می‌سوزیم، بعد هم می‌بینیم هم‌زبونامون‌ زیر خبر مرگ و ویرانی ما ❤️‍🔥 می‌زنن و رد می‌شن. خون می‌خوریم در غم و فعلاً حرفی نمی‌زنیم.

ما فهمیدیم موندن بدتر از رفتنه و رفتن سخت‌تر از موندن. شما فهمیدید چی شد؟ ما که نفهمیدیم، جنگ بود و موشک‌بارون بود و فقر بود و خون بود و وطن بود و سکوت.

ما از بیرون می‌سوزیم و دل‌مون از درون‌ گُر می‌گیره. برای اولی دارو می‌نویسن و برای دومی توصیه می‌کنن. برای یکی پرونده تشکیل می‌دن و برای اون‌یکی چون کاری از دست‌شون بر نمیاد می‌گن «مثبت فکر کن»، یا «فکر نکن». بعضی‌ها زیر بار یه درد می‌شکنن و ما زیر سایه‌ی چند جنگ زنده می‌مونیم. به هیچ‌کدوم‌مون هم بابت این زنده موندن‌ها جایزه‌ای نمی‌دن. قصه‌ی زندگی، یکم تلخ.

آخ آرژانتین ببره بخندم.

آب مزه‌ی آهن می‌دهد، کمپوت آناناس مزه‌ی لجن‌زار.

انترناسیونالیسم دو جزء دارد، ناسیونالیسمش‌ روسی است و عنترش‌ ماییم/ بنی‌صدر.