کسی که آدم کشته باید مجازات بشه و هیچ شکی در این نیست‌. ولی هیچکس از علت اون واقعه حرف نمی‌زنه. شما زمینه‌ها و عواملی که باعث اون کشتارها‌ شدن رو نادیده می‌گیرید، هیچکس درباره‌ی این صحبت نمی‌کنه که چرا کار به جایی رسید که یه عده حاضر شدن کسایی که اسمشون پلیسه و مثلاً کارشون برقرار کردن امنیت ماست رو آتیش بزنن؟ اگه نمی‌کشتن کشته می‌شدن؟ اگه همه چیز درست پیش می‌رفت و اعتراضات به این سطح از تنش نمی‌رسید و مردم کارشون به اینجا نمی‌کشید اصلاً اون قتل و درگیری‌ها اتفاق میفتاد؟ نه. من از این یه‌طرفه نگاه کردنا بدم میاد، از اینکه فقط به آخر داستان نگاه می‌کنید. عده‌ای از مردم، به‌خاطر سیاست‌های غلط حکومت عده‌ی دیگه‌ای از مردم رو کشتن. فقط مردم قربانین‌. این منو ناراحت می‌کنه. دیگه چیزی درباره‌ش نپرسید.

خوش‌رویی بنده یعنی ماجرا.

مقصد هرشب موشک‌های امریکایی‌:

صدای سند شکست آمریکا بود چیزی نیست

صدای سند شکست آمریکا یه اهوازو‌ از خواب پروند.

مشکلی چیزی دارید می‌تونید بیاید پیوی بگید، پولتونو ندادیم؟ پرداخت می‌کنیم. درصد آتیش‌سوزی بالاست؟ پماد سوختگی تقدیم می‌کنیم. مشکلتون چیه جدی این شکلی رفتار می‌کنید اونم وقتی هیچ شناختی از همدیگه نداریم؟

کسی برای شمردن سنگ‌قبرها به قبرستون برنمی‌گرده.

خبر‌ مرگ برایمان تکراری شده بود، این جمله سنگینی من را چند برابر می‌کند پس از توضیح‌ دادن درباره‌ی اینکه چرا خبر مرگ برایمان تکراری شده بود امتناع می‌کنم، مهم این است که بدانید جان‌های گرامی از دست رفتند، آن‌قدر از دست رفتند که خبر مرگ برایمان تکراری شده بود‌.

تقویم را با حادثه‌های تلخی حفظ کرده بودیم که بیان‌ کردن جزئیات این حوادث تلخ هم غر است، هم تکرار مکررات‌. یک روز یکی را می‌کُشتند، فردایش جایی منفجر می‌شد، پس‌فردایش‌ اعدام می‌کردند، پسون‌فردایش‌ هم دنیا ساز کوک‌نشده‌ی دیگری می‌زد و ما رقصان رقصان مثل لکاته‌های کاباره‌ی مولن‌روژ که بعدها لاله‌زار لقب گرفت، به صدای ناجورش‌ عادت می‌کردیم.