مثل رقیه (س)، یک جامانده....

امشب نشستم پا صحبت یک جامانده. کسی که از غم نرفتن به دلِ صحرا های کرمان زده بود و در کنجِ منزلِ کاه گلی و گنبدی اش پناه گرفته بود. واقعا تاب و توان دلتنگی و تنهایی و جامانده رو چه کسی جز او فهمید؟! آن کس که از عشق سوخت. آن کس که از قفس رها شد و بال و پرش سوخت. آن کس که از قافله همچون پرستویی جا ماند. او فقط با نسیمی از کوی دوست در این بیابان ها، شاید شاید شاید به آرامش رسد. * به وقت سی ام مرداد سال دو.

کاش از غمِ کربلا نرفتن، بمیرم.

مثل رقیه خاتون که از غمِ جاماندن از غافله شهدای دشت کربلا...............

از چشمانش شعله دیدم. شعله سوختن از غم عشق و دوری و دلتنگی. با بغض گفت همه رفتند. همه. نوبت که به دل دیوانه ما که رسید....

حضرت رقیه خاتون سلام الله به ما یاد داد می‌شود جاماند اما به هر نحوی به قافله رسید.

اصلا مگر جاماندگی به جسم هست!؟ گاهی باید روحت رو به پرواز دربیاری و با رفتگان مسیر، طی طریق کنید.

جاماندن همیشه بد نیست، گاهی مسیری نو برای رسیدن به مقصد است.

مسیر پیاده روی اربعین گاهی با پای برهنه میسر نیست! گاهی با انتظار و دوری و دلتنگی و صبر میسر است....

عشق همیشه دو وجه دارد: فراق/وصال قرعه امسال مرا با دوری و حزن و دلتنگی رقم زدند. همانقدر که شهد وصال به کام ما شیرین است، زهر فراق به آذر می‌کشاند جان را. شما قاضی... کدام یک عشق را شعله افشان تر خواهد کرد؟

من همیشه یاد گرفتم که از حکمت خدا شکرگزار باشم.

امسال با جاماندگی ام پلی به سویت خواهم ساخت. حسین جان، من پرو تر از این حرف ها هستم.