صبح اون‌ شبی ک گفتی امسال اصلا سرما نخوردم=))) ✓Raha @Ekhrajiha

🎧مجموعه پادکست‌ 🌙 بهار رویش 🌱 🔰 توصیه‌هایی پیرامون استفاده از لحظات ناب ماه مبارک رمضان 🎙 با بیانی روان و متفاوت از استاد علی‌صفایی‌حائری 🗓 از یکشنبه ۱۲ اسفند ⏰ حوالی ساعت ۲۰ ▫️ #عین_صاد | عضو شوید👇🏻 https://eitaa.com/joinchat/2964258817C4593522bca

بهار رویش/ قسمت اول... بر اساس صوت استاد صفایی حائری رزق الهی تنها نان، آب، کشک و نوشابه نیست! رزق حقیقی، عنایت رسول است، گسترده‌تر از آنچه تصور می‌کنیم. رزقی که همه ابعاد وجودی ما را در بر می‌گیرد: وجود ما، حافظه ما، فکر ما، تخیل ما، تعقل ما، تفکر ما، قلب و روح ما. ما هنوز خودمان را به‌درستی نمی‌شناسیم، چه برسد به اینکه نیازهای حقیقی‌مان را درک کنیم. ما برای خودمان پنهانیم، اما برای او، آشکارترین موجوداتیم. پیچیدگی‌های درونی ما، کشش‌ها و پوشش‌های ما، هیچ‌چیز از نگاه او پنهان نیست. با این حال، حجاب‌ها و موانع بسیاری ما را از حقیقت محروم کرده‌اند. هر بخش از وجود ما، طبیعتاً نیازمند تغذیه و رشد است. حتی پدیده‌های طبیعی، پس از رشد به مرحله توسعه و تکثیر می‌رسند. همین اصل در مورد عقل، قلب، احساسات، عواطف و هیجانات ما هم صدق می‌کند. قلبی که رشد کند، می‌تواند معانی را درک کند و آن‌ها را به دیگران منتقل سازد. اما اگر فکر و ذهن ما خسته و بسته باشد، چگونه می‌توان انتظار رشد داشت؟ تفکر، مواد اولیه می‌خواهد! خیلی وقت‌ها آدم فکر می‌کند، اما به نتیجه‌ای نمی‌رسد. چرا؟ چون نمی‌داند در چه چیزی باید تفکر کند. انگیزه دارد، دقت می‌کند، اما راه درست تفکر را نیاموخته است. مشکل ما این است که یاد نگرفته‌ایم چگونه فکر کنیم! ما باید نگاه کردن را یاد بگیریم! هدایتی که در این ماه (رمضان) برای ما نازل شده، راه درست نگاه کردن را به ما می‌آموزد. کسانی که قبل از ما بودند، وقتی به این هدایت تمسک می‌جستند، نه گرفتار می‌شدند و نه سرگردان. اما ما، نشانه‌ها را فراموش کرده‌ایم! داستان حضرت سلیمان را ببینید. او در برابر نعمت‌ها اسیر نمی‌شد، بلکه از آن‌ها عبور می‌کرد. او اهل سفر بود، اما در مسیر خود متوقف نمی‌شد. حال، چگونه ما می‌توانیم در برابر نعمت‌ها اسیر نشویم؟ ماه رمضان، یک دعوت است. دعوتی همراه با محبت، بیداری و آگاهی. صداهایی که ما را می‌خوانند، فریادهایی که منتظر پاسخ ما هستند. اما ما یا کر هستیم، یا لال، یا اصلاً گوش نمی‌دهیم! در نهایت، خواستم مقدمات این بحث را بگویم: آیا تمام ابعاد وجودی ما، رزق و مواد لازم برای رشد را دریافت می‌کنند؟ یا اینکه ما فقط بارش رحمت را می‌بینیم، اما ظرفمان وارونه است و چیزی دریافت نمی‌کنیم؟

یکی‌ از عَجیب تَرین حِس ها:)

امشب محفل خیلی قشنگ بود: پارکبان برگشت گفت من بلد نیستم برات کاری کنم، من که سردار سلیمانی نیستم! من حسینم.... همین که دل شما رو نشکونم خیلیه... یا صاحب الزمان!

لازم به ذکره که خیلی دلم می‌خواست ایشون استادم توی دانشگاه می‌بود... خیلی خیلی به دلم نشستن.🥲😭

بهار رویش/ قسمت دوم... بر اساس صوت استاد صفایی حائری ماه رمضان، وقتی که دل از شرک و نفاق پاک می‌شود. ماه رمضان تنها یک ماه روزه و عبادت نیست؛ این ماه فرصتی است برای پالایش درونی، برای اینکه ظرف دل ما آماده‌ی دریافت رزق الهی شود. اما یکی از مهم‌ترین عواملی که باعث محرومیت از فیض الهی می‌شود، همین ظرف دل است. اگر این ظرف واژگون باشد، اگر آلوده به کفر، شرک، نفاق، بدگمانی و کینه باشد، چگونه می‌توان انتظار داشت که برکات این ماه در آن جاری شود؟ محرومیت از خدا، همیشه به دلیل کمبود رحمت او نیست، بلکه به دلیل حجاب‌هایی است که ما در دل خود ایجاد کرده‌ایم. کفر، شرک و نفاق؛ موانعی در مسیر قرب الهی گاهی فکر می‌کنیم که کفر فقط به معنای انکار خداست، اما حقیقت این است که کفر، یعنی پوشاندن حقیقت. وقتی کسی از غیرتش برآشفته می‌شود و به ناحق دست به ظلم می‌زند، این هم نوعی کفر است. گاهی کفر یعنی وقتی کسی دیگر را بهانه‌ی بدی‌های خود می‌کند، به جای اینکه به اصلاح خودش بپردازد. کفر یعنی نپذیرفتن نور حقیقت، حتی وقتی که در برابر چشمانمان است. اما در کنار کفر، شرک نیز قلب را بیمار می‌کند. شرک تنها به معنای بت‌پرستی نیست. شرک یعنی وقتی دل ما به غیر از خدا بسته می‌شود، وقتی محبت ما به دنیا از محبت به خدا پیشی می‌گیرد، وقتی رضایت مخلوق را بر رضایت خالق مقدم می‌داریم. و نفاق؟ نفاق یعنی ظاهر و باطن یکی نباشد. چطور می‌توان در دل محبت خدا و محبت خلق خدا را داشت، اما در عمل، دل پر از کینه و سوءظن باشد؟ کینه و سوءظن؛ ریشه‌ی بسیاری از محرومیت‌ها بدگمانی و کینه، یکی از مهم‌ترین عوامل محرومیت از رحمت الهی است. خیلی وقت‌ها، ما تصور می‌کنیم که فقط گناهان ظاهری باعث دوری از خدا می‌شوند، اما حقیقت این است که حتی ذره‌ای کینه در دل، می‌تواند انسان را سال‌های نوری از بهشت دور کند. رسول خدا (ص) می‌فرماید: "اگر در دل مومن، حتی ذره‌ای کینه از برادر مومنش باشد، به اندازه سال‌های نوری از بهشت دور خواهد شد." حالا بیایید به خودمان نگاه کنیم: چقدر فکرهای ما پر از سوءظن نسبت به همدیگر شده؟ چقدر حسادت، زیبایی روابط ما را از بین برده؟ چقدر ما به جای رشد دادن محبت، کینه‌ها را در دل نگه داشته‌ایم؟ خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم که این چیزها اهمیت چندانی ندارند. اما حتی اگر این‌ها به اندازه‌ی یک ذره هم باشند، اثر خود را خواهند گذاشت. و همین ذرات کوچک‌اند که روی هم جمع می‌شوند و ما را از نور خدا محروم می‌کنند. ماه رمضان، فرصتی برای باز کردن گره‌های دل ماه رمضان فقط برای روزه گرفتن از غذا و نوشیدنی نیست؛ بلکه روزه‌ی دل از این آلودگی‌ها مهم‌تر است. این ماه فرصتی است که: دل را از بدگمانی پاک کنیم. کینه‌ها را کنار بگذاریم. قلبمان را از حسادت و نفاق رها کنیم. نور محبت و بخشش را جایگزین تاریکی‌های درونمان کنیم. آیا ظرف وجودی ما، آماده‌ی دریافت نور خدا هست؟ یا اینکه ما فقط نظاره‌گر بارش رحمت الهی هستیم، اما ظرفمان وارونه است و چیزی دریافت نمی‌کنیم؟ این فرصت، شاید دیگر تکرار نشود...

داره بارون می‌باره.... و آهنگ جدید آقای قربانی که اینجا افتتاح میشه...

به هر سو دویدم... به تو نزدیکترم کرد.‌‌

تطهیر با قران قسمت اول/ براساس صوت استاد صفایی حائری رحمت الهی؛ نزدیک اما نه واصل خداوند می‌فرماید: "إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ" (بی‌تردید، رحمت خداوند به نیکوکاران نزدیک است) این آیه، حقیقتی شگفت‌انگیز را درباره‌ی وسعت رحمت الهی آشکار می‌کند. رحمت خدا، گسترده‌تر از آن است که تصور کنیم. این رحمت، عشق مطلق است؛ عشقی که حتی در عذاب نیز پنهان است، عشقی که گاهی در قالب سختی و مجازات جلوه می‌کند. اگر خداوند کسی را ادب می‌کند، اگر او را در تنگنا قرار می‌دهد، این هم جلوه‌ای از عشق اوست، نه نفرت. اما در این آیه، نکته‌ای ظریف وجود دارد. خداوند نمی‌گوید "رحمتم به محسنین رسیده است"، بلکه می‌گوید "رحمتم به محسنین نزدیک است". چرا؟ محسن؛ مرتبه‌ای بالاتر از ایمان و تقوا قرآن سیر رشد معنوی انسان را این‌گونه ترسیم می‌کند: 1. مسلم: کسی که فقط در سطح ذهنی و ظاهری دین را پذیرفته است. 2. مؤمن: کسی که ایمان در قلب او جای گرفته و با حالات درونی‌اش پیوند خورده است. 3. متقی: کسی که به واسطه‌ی ایمان، رفتار و اعمالش را بر اساس پرهیزگاری تنظیم کرده است. 4. محسن: کسی که نه‌تنها کار خوب می‌کند، بلکه کار خوب را به بهترین نحو انجام می‌دهد. محسن، فقط نیکوکار نیست؛ بلکه کسی است که کار نیک را نیک انجام می‌دهد. تفاوت زیادی هست میان کسی که از سر اجبار کار خیری انجام می‌دهد و کسی که آن را از روی عشق، با بهترین کیفیت، به زیباترین شکل انجام می‌دهد. اما حتی این سطح از نیکوکاری، به معنای رسیدن به رحمت نیست؛ فقط به رحمت خدا نزدیک می‌شود، ولی واصل نمی‌گردد! چرا فقط "قریب" است و نه "واصل"؟ اینجا حقیقتی تکان‌دهنده آشکار می‌شود: حتی کسی که به احسان رسیده است، می‌تواند از رحمت خدا محروم بماند! این مسئله انسان را بین خوف و رجا قرار می‌دهد. از یک طرف، امید داریم که اگر در مسیر احسان باشیم، به رحمت خدا نزدیک خواهیم شد. اما از طرف دیگر، این ترس نیز وجود دارد که قرب، لزوماً به معنای وصول نیست. ما به چه چیزی باید امیدوار باشیم؟ به اعمالمان؟ به رحمت خدا؟ به تقوایمان؟ چرا انسان سقوط می‌کند؟ حبّ دنیا، منشأ تمام لغزش‌هاست. این دنیاپرستی، گاهی چنان در دل انسان رسوخ می‌کند که حتی جنایت و ظلم را توجیه می‌کند. 🔸 وقتی که یک نیاز، به علاقه تبدیل می‌شود... 🔸 وقتی که علاقه، به محبت بدل می‌شود... 🔸 وقتی که محبت، برای انسان زینت داده می‌شود... 🔸 و وقتی که آن زینت، برایش به "حق مسلم" تبدیل می‌شود... در این نقطه، دیگر هیچ باطلی را نمی‌بیند، هیچ ظلمی را احساس نمی‌کند. آیا تصور می‌کنی کسانی که امام حسین (ع) را کشتند، فکر می‌کردند در حال انجام یک جنایت‌اند؟ نه! برای آن‌ها، این کار یک وظیفه بود، یک رسالت، یک تکلیف! شیطان، سوگند خورده که زشتی‌ها را در نظر انسان زیبا جلوه دهد. و این کاری است که با موفقیت انجام داده است. ما چقدر با گناه فاصله داریم؟ وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، آدم‌های بدِ تاریخ را لعن می‌کنیم. اما اگر در شرایط آن‌ها قرار می‌گرفتیم، چقدر احتمال داشت که جای آن‌ها باشیم؟ ما همه فرعونیم! با مصر های کوچک و بزرگ! پس مهم‌ترین سوال این است: ما چقدر واقعاً از گناه فاصله داریم؟ آیا فکر می‌کنیم که مصون هستیم؟ اگر رحمت خداوند حتی به محسنین هم فقط نزدیک است، و نه واصل، پس ما که هنوز درگیر وسوسه‌های دنیا هستیم، چه تصوری از خود داریم؟ راه نجات چیست؟ راه نجات، خروج از این غفلت است. فهمیدن این که: ✅ دنیاپرستی، ریشه‌ی اصلی تمام لغزش‌هاست. ✅ شیطان، گناه را برایمان زیبا جلوه می‌دهد. ✅ حتی اگر به احسان هم برسیم، هنوز تضمینی برای وصول به رحمت نیست. بنابراین، باید همواره بین خوف و رجا باشیم؛ نه مغرور شویم و نه ناامید. و بدانیم که: "رحمت خدا، نزدیک است، اما نه برای هرکسی... فقط برای آن‌هایی که تا آخرین لحظه، در مسیر حق باقی بمانند."