بهار رویش/ قسمت دوم... بر اساس صوت استاد صفایی حائری ماه رمضان، وقتی که دل از شرک و نفاق پاک می‌شود. ماه رمضان تنها یک ماه روزه و عبادت نیست؛ این ماه فرصتی است برای پالایش درونی، برای اینکه ظرف دل ما آماده‌ی دریافت رزق الهی شود. اما یکی از مهم‌ترین عواملی که باعث محرومیت از فیض الهی می‌شود، همین ظرف دل است. اگر این ظرف واژگون باشد، اگر آلوده به کفر، شرک، نفاق، بدگمانی و کینه باشد، چگونه می‌توان انتظار داشت که برکات این ماه در آن جاری شود؟ محرومیت از خدا، همیشه به دلیل کمبود رحمت او نیست، بلکه به دلیل حجاب‌هایی است که ما در دل خود ایجاد کرده‌ایم. کفر، شرک و نفاق؛ موانعی در مسیر قرب الهی گاهی فکر می‌کنیم که کفر فقط به معنای انکار خداست، اما حقیقت این است که کفر، یعنی پوشاندن حقیقت. وقتی کسی از غیرتش برآشفته می‌شود و به ناحق دست به ظلم می‌زند، این هم نوعی کفر است. گاهی کفر یعنی وقتی کسی دیگر را بهانه‌ی بدی‌های خود می‌کند، به جای اینکه به اصلاح خودش بپردازد. کفر یعنی نپذیرفتن نور حقیقت، حتی وقتی که در برابر چشمانمان است. اما در کنار کفر، شرک نیز قلب را بیمار می‌کند. شرک تنها به معنای بت‌پرستی نیست. شرک یعنی وقتی دل ما به غیر از خدا بسته می‌شود، وقتی محبت ما به دنیا از محبت به خدا پیشی می‌گیرد، وقتی رضایت مخلوق را بر رضایت خالق مقدم می‌داریم. و نفاق؟ نفاق یعنی ظاهر و باطن یکی نباشد. چطور می‌توان در دل محبت خدا و محبت خلق خدا را داشت، اما در عمل، دل پر از کینه و سوءظن باشد؟ کینه و سوءظن؛ ریشه‌ی بسیاری از محرومیت‌ها بدگمانی و کینه، یکی از مهم‌ترین عوامل محرومیت از رحمت الهی است. خیلی وقت‌ها، ما تصور می‌کنیم که فقط گناهان ظاهری باعث دوری از خدا می‌شوند، اما حقیقت این است که حتی ذره‌ای کینه در دل، می‌تواند انسان را سال‌های نوری از بهشت دور کند. رسول خدا (ص) می‌فرماید: "اگر در دل مومن، حتی ذره‌ای کینه از برادر مومنش باشد، به اندازه سال‌های نوری از بهشت دور خواهد شد." حالا بیایید به خودمان نگاه کنیم: چقدر فکرهای ما پر از سوءظن نسبت به همدیگر شده؟ چقدر حسادت، زیبایی روابط ما را از بین برده؟ چقدر ما به جای رشد دادن محبت، کینه‌ها را در دل نگه داشته‌ایم؟ خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم که این چیزها اهمیت چندانی ندارند. اما حتی اگر این‌ها به اندازه‌ی یک ذره هم باشند، اثر خود را خواهند گذاشت. و همین ذرات کوچک‌اند که روی هم جمع می‌شوند و ما را از نور خدا محروم می‌کنند. ماه رمضان، فرصتی برای باز کردن گره‌های دل ماه رمضان فقط برای روزه گرفتن از غذا و نوشیدنی نیست؛ بلکه روزه‌ی دل از این آلودگی‌ها مهم‌تر است. این ماه فرصتی است که: دل را از بدگمانی پاک کنیم. کینه‌ها را کنار بگذاریم. قلبمان را از حسادت و نفاق رها کنیم. نور محبت و بخشش را جایگزین تاریکی‌های درونمان کنیم. آیا ظرف وجودی ما، آماده‌ی دریافت نور خدا هست؟ یا اینکه ما فقط نظاره‌گر بارش رحمت الهی هستیم، اما ظرفمان وارونه است و چیزی دریافت نمی‌کنیم؟ این فرصت، شاید دیگر تکرار نشود...

داره بارون می‌باره.... و آهنگ جدید آقای قربانی که اینجا افتتاح میشه...

به هر سو دویدم... به تو نزدیکترم کرد.‌‌

تطهیر با قران قسمت اول/ براساس صوت استاد صفایی حائری رحمت الهی؛ نزدیک اما نه واصل خداوند می‌فرماید: "إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ" (بی‌تردید، رحمت خداوند به نیکوکاران نزدیک است) این آیه، حقیقتی شگفت‌انگیز را درباره‌ی وسعت رحمت الهی آشکار می‌کند. رحمت خدا، گسترده‌تر از آن است که تصور کنیم. این رحمت، عشق مطلق است؛ عشقی که حتی در عذاب نیز پنهان است، عشقی که گاهی در قالب سختی و مجازات جلوه می‌کند. اگر خداوند کسی را ادب می‌کند، اگر او را در تنگنا قرار می‌دهد، این هم جلوه‌ای از عشق اوست، نه نفرت. اما در این آیه، نکته‌ای ظریف وجود دارد. خداوند نمی‌گوید "رحمتم به محسنین رسیده است"، بلکه می‌گوید "رحمتم به محسنین نزدیک است". چرا؟ محسن؛ مرتبه‌ای بالاتر از ایمان و تقوا قرآن سیر رشد معنوی انسان را این‌گونه ترسیم می‌کند: 1. مسلم: کسی که فقط در سطح ذهنی و ظاهری دین را پذیرفته است. 2. مؤمن: کسی که ایمان در قلب او جای گرفته و با حالات درونی‌اش پیوند خورده است. 3. متقی: کسی که به واسطه‌ی ایمان، رفتار و اعمالش را بر اساس پرهیزگاری تنظیم کرده است. 4. محسن: کسی که نه‌تنها کار خوب می‌کند، بلکه کار خوب را به بهترین نحو انجام می‌دهد. محسن، فقط نیکوکار نیست؛ بلکه کسی است که کار نیک را نیک انجام می‌دهد. تفاوت زیادی هست میان کسی که از سر اجبار کار خیری انجام می‌دهد و کسی که آن را از روی عشق، با بهترین کیفیت، به زیباترین شکل انجام می‌دهد. اما حتی این سطح از نیکوکاری، به معنای رسیدن به رحمت نیست؛ فقط به رحمت خدا نزدیک می‌شود، ولی واصل نمی‌گردد! چرا فقط "قریب" است و نه "واصل"؟ اینجا حقیقتی تکان‌دهنده آشکار می‌شود: حتی کسی که به احسان رسیده است، می‌تواند از رحمت خدا محروم بماند! این مسئله انسان را بین خوف و رجا قرار می‌دهد. از یک طرف، امید داریم که اگر در مسیر احسان باشیم، به رحمت خدا نزدیک خواهیم شد. اما از طرف دیگر، این ترس نیز وجود دارد که قرب، لزوماً به معنای وصول نیست. ما به چه چیزی باید امیدوار باشیم؟ به اعمالمان؟ به رحمت خدا؟ به تقوایمان؟ چرا انسان سقوط می‌کند؟ حبّ دنیا، منشأ تمام لغزش‌هاست. این دنیاپرستی، گاهی چنان در دل انسان رسوخ می‌کند که حتی جنایت و ظلم را توجیه می‌کند. 🔸 وقتی که یک نیاز، به علاقه تبدیل می‌شود... 🔸 وقتی که علاقه، به محبت بدل می‌شود... 🔸 وقتی که محبت، برای انسان زینت داده می‌شود... 🔸 و وقتی که آن زینت، برایش به "حق مسلم" تبدیل می‌شود... در این نقطه، دیگر هیچ باطلی را نمی‌بیند، هیچ ظلمی را احساس نمی‌کند. آیا تصور می‌کنی کسانی که امام حسین (ع) را کشتند، فکر می‌کردند در حال انجام یک جنایت‌اند؟ نه! برای آن‌ها، این کار یک وظیفه بود، یک رسالت، یک تکلیف! شیطان، سوگند خورده که زشتی‌ها را در نظر انسان زیبا جلوه دهد. و این کاری است که با موفقیت انجام داده است. ما چقدر با گناه فاصله داریم؟ وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، آدم‌های بدِ تاریخ را لعن می‌کنیم. اما اگر در شرایط آن‌ها قرار می‌گرفتیم، چقدر احتمال داشت که جای آن‌ها باشیم؟ ما همه فرعونیم! با مصر های کوچک و بزرگ! پس مهم‌ترین سوال این است: ما چقدر واقعاً از گناه فاصله داریم؟ آیا فکر می‌کنیم که مصون هستیم؟ اگر رحمت خداوند حتی به محسنین هم فقط نزدیک است، و نه واصل، پس ما که هنوز درگیر وسوسه‌های دنیا هستیم، چه تصوری از خود داریم؟ راه نجات چیست؟ راه نجات، خروج از این غفلت است. فهمیدن این که: ✅ دنیاپرستی، ریشه‌ی اصلی تمام لغزش‌هاست. ✅ شیطان، گناه را برایمان زیبا جلوه می‌دهد. ✅ حتی اگر به احسان هم برسیم، هنوز تضمینی برای وصول به رحمت نیست. بنابراین، باید همواره بین خوف و رجا باشیم؛ نه مغرور شویم و نه ناامید. و بدانیم که: "رحمت خدا، نزدیک است، اما نه برای هرکسی... فقط برای آن‌هایی که تا آخرین لحظه، در مسیر حق باقی بمانند."

سلام از روزی که اینگونه گذشت....✨🪐🕊 *از سری لذت های کوچیک اما شادی بخش...

این عکسه خیلی حس خاصی داشت.🐳💫

عذرمی‌خواهم پری! من نمی‌گنجم در آن چشمان تنگ؛ با دل من آسمان‌ها نیز تنگی می‌کنند... /شهریار https://t.me/ra_kiiz

عَصَیْنَاکَ وَ نَحْنُ نَرْجُو أَنْ تَسْتُرَ عَلَیْنَا ... فَحَقِّقْ رَجآئَنا مَوْلانا ... به تو امید داشتیم که ناامیدت کردیم؛ از پرده‌پوشی‌ات مطمئن بودیم که پرده‌دری کردیم ... نافرمانی کرده‌ایم؛ ولی حالا که کسی جز تو برایمان باقی نمانده! "بسم‌الله امید بود زخم تیغ عشق بی‌حاصل آن که زخم چنین جنگ بر نداشت صائب ز بزم عقده‌گشایان کناره کرد ناز نسیم، غنچه دلتنگ برنداشت"