امروز مسیر طولانی رو پیاده‌روی کردم و ذهن و خیالم رو کنترل کردم و به دست گرفتم...

۲۲ مهر ماه/۱۴ اکتبر این روز ها عجیب میگذره و نامعلوم! ولی خوبی این ایام به اینکه درسته با یک شمع کوچیک دو دل تریکی حرکت میکنی و ممکنه فقط یک قدمت روشن بشه، اما مطمئنی خدا ته این مسیر منتظرته و همیشه حواسش بهت هست. و آیا این قشنگ ترین لحظه های آدمی نیست که بداند کسی در هر لحظه کنارش هست!؟ حتی در نیمه های تاریک شخصیت و روحش..

ای خدایِ پرزور من:) این جان‌های بالاآمده از دلتنگی رو آرام و آرام و رام کن ! ..

به اندازه دو هفته وقت نمیکردم حتی برنامه بنویسم و ژورنال نویسی کنم... تنها نقطه ای که حذف از زندگیم نکردم ارزیابی بود. یعنی حتما به صورت هفتگی یا حتی روزانه می‌نوشتم روز و هفته ام چطوری گذشت و در حد الویت هفته بعد مشخص میکردم چه کاری برام مهم تره... الان که یه گوشه قرار گرفتم دارم فکر می‌کنم چقدر کار عقب افتاده دارم... چقدر به *حوزه های قاف، خودمراقبت‌گری، فتح قله و... بی اهمیت بودم؛ چون الویتم مربوط به حوزه فام(روابط و خانواده) بود. باید از فردا تمام تمرکزم رو به بازگشت به تعادل بگذارم؛ اگر جسمم یاری کنه. پی‌نوشت:*هر حوزه زندگیم یه اسم خلاقانه داره و تو بولت ژورنالم یه جایگاه خاص داره...

امروز یه متن خووندم از روی یکی از کتاب های مها که راجع به استاد فاطمی‌نیا بود، نوشته بود: انسان هایی که مدام دنبال فخر فروشی و غلو خودشون از دیگران هستن خیلی احتمالش هست که عاقبت به شر شوند. و عاقبت بخیری یکی از اسرار مهم برای جهان ابدیت هست. عاقبت خیلی مهمه! گاهی تو میشی جانباز جنگ صفین و در رکاب امام علی مجروح میشی، اما در کربلا سر حسین بن علی رو جدا میکنی!(شمر بن ذی الجوشن) گاهی هم آب رو به روی امام حسین می‌بندی و در نهایت با حریت در رکاب حضرت به شهادت می‌رسی... بارها شده تا حالا خدا ما رو میچلونه تا به تواضع و خشوع برسیم. حتی به اندازه بند کفشی به دیگران غلو نکنیم. بنظرم گِلتون رو بسپرید به خدا تا هرچی خودپرستی و خودبرتر بینی هست رو ازتون بکنه. بشید یه پارچه رسِ خالص که باهاش کلی ظرف سفالی و با لعاب های زیبا میشه ساخت. یا بشید یه خاکی که ازش کلی گیاهِ مطبوع و زیبا در میاد.

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ ای هیچ برای (ز بهر) هیچ بر هیچ مپیچ دانی که پس از مرگ چه ماند باقی عشق است و محبت است و باقی همه هیچ