كان وجهك آخر محطات الأمان...🍂🪔

چهره‌ی تو آخرین پناهگاه من بود...

بلاخره فارغ‌التحصیل شدم و ساعتی رو مشغول فکر کردن به جزئیات دلنشین دانشگاه کردم. اون ایامی که برای بار اول اومدم دانشگاه و گم شدم... طوری که ۱۸۰ درجه چرخیدم و از پشت دانشگاه سر در اوردم!!! یا زمانایی که فاصله بین کلاسا رو جایی می‌نشستم و سریال کره ای میدیدم، یا با بچه ها مثل مرضیه و فاطمه و شیدا و ... گعده می‌گرفتم. کلاسای بعدازظهرمون با استاد خبازیان که تا تاریکی شب طول می‌کشید. ایام ماه رمضان استاد برامون افطاری می اورد و ما هم دوستانمون رو دعوت میکردیم به انواع و اقسام خوراکی ها... سفرمون همیشه پر و متنوع بود. بعد هم میرفتیم سمت آزادی و منتظر اتوبوس میشدیم که برسیم خونه... تقریبا ساعتای ۸ و نیم می‌رسیدیم... برای درخت نخل نازنینم دلم یه ذره میشه. چه روزها که ریز سایه اش قهوه خوردم و کتاب خووندم... برای شهدای گمنام حسینیه که همدم مشکلات و مرهم زخم های ما بودند... برای مسجد که هوای مطبوع و خنکش همیشه شفا میداد تن‌مون رو و قرآن سبز رنگ قشنگم که عاشق جلد و بوی صفحات و خطش بودم. چه روزها که با مرضیه دو تایی درباره مسائل عمیق معرفتی حرف نمی‌زدیم روی چمن های سبز و زیر اون درخت توت معروف کنار کتابخونه... دلم برای استاد سلطانی نژاد و بحث ها و نظرات خاص و جدیدش تنگ شده. آه جهان گذرا... .. حالا وقت یه جشن برای تشکر از خودم بود.✨🪴 این جهان بی رحم کلی نقد و قالب برای تن و روح رنجورم داره...باید لحظات خوب رو به نیکی سپری کنم و از خودم تشکر کنم والا در عمق سیاهچاله جهانی سرگردان گم خواهم شد... به امید تمام روز ها خوب که خواهد رسید و لطف و محبت خداوند که ما را بی دریغ بغل میکند. هذه من فضل ربی🌻💫