نماز را فقط یک تکلیف نبین؛ نماز، دعوت خدا به یک ملاقات است. وقتی اذان گفته می‌شود، خدا تو را صدا زده است؛ چه زیباست که انسان با نشاط و شوق، کارهایش را کنار بگذارد و به سوی این ملاقات برود، نه اینکه با بی‌حوصلگی بخواهد هرچه زودتر نمازش تمام شود. 🌱 در روایت تعبیر زیبایی آمده: «إقبالُ الرجلِ علی صلاته»؛ یعنی انسان با اقبال و روی‌آوردن به نماز بایستد، نه با ادبار و پشت‌کردن. اگر کسی که دوستش داریم ما را به دیدار دعوت کند، اما هنگام ملاقات مدام به ساعت نگاه کنیم و منتظر تمام‌شدن باشیم، معلوم است که شوقی به آن دیدار نداریم. نماز هم قرارِ انس، محبت، شکر و آرامش با پروردگار است. 🤍 هرچه معرفت انسان بیشتر شود، حضورش در نماز هم بیشتر می‌شود. وقتی بدانی در محضر خدایی ایستاده‌ای که تو را می‌بیند، نماز دیگر مجموعه‌ای از حرکات و الفاظ نیست. حتی سلام‌های نماز معنای دیگری پیدا می‌کنند؛ گویی در محضر پیامبر و اهل‌بیت علیهم‌السلام ایستاده‌ای و با آنان سلام و عرض ادب می‌کنی. یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این اقبال، اهمیت‌دادن به وقت نماز است. در روایت، وقتی از محبوب‌ترین اعمال نزد خدا سؤال شد، پاسخ آمد: «الصلاةُ لِوقتِها»؛ نماز در وقتش. یعنی نماز نباید همیشه کاری باشد که به «بعداً» موکولش کنیم. از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله نیز درباره‌ی تأخیر نماز هشدارهایی نقل شده است؛ از جمله این تعبیر که «أخوفُ ما أخافُ على أُمّتي تأخيرُهم الصلاةَ عن وقتها»؛ یعنی از چیزهایی که بیش از همه درباره‌ی امتم بیم دارم، تأخیر انداختن نماز از وقت آن است. این هشدار وقتی بیشتر به دل می‌نشیند که بدانیم پیامبر، «رحمةً للعالمین» است؛ پیامبری که مظهر رحمت الهی است، اما نسبت به بی‌توجهی به نماز چنین جدی هشدار می‌دهد. 🕊️ در این بیان، درباره‌ی شفاعت هم سخن مهمی مطرح می‌شود: شفاعت، ادامه‌ی یک ارتباط است. اگر انسان در دنیا دعوت خدا و اولیای او را نادیده بگیرد و نماز را مرتب عقب بیندازد، نباید انتظار داشته باشد رابطه‌ای را که در دنیا نساخته، در آخرت ناگهان به دست آورد. شفاعت در این نگاه، همراهیِ کسی است که در دنیا با او پیوند برقرار کرده‌ای. از همین‌جاست که مسئله‌ی تسویف و تنبلی اهمیت پیدا می‌کند. گاهی مشکل ما این نیست که نماز را قبول نداریم؛ مشکل این است که مدام آن را عقب می‌اندازیم و به خودمان می‌گوییم: «هنوز وقت هست...» اما همین «بعداً»ها می‌توانند انسان را از فرصت‌های بزرگ محروم کنند. در روایات نیز نسبت به سستی و بی‌حوصلگی و آثار آن هشدار داده شده است. اگر امکان نماز جماعت هست، به آن توجه کن؛ و اگر نیست، نمازت را در اولین وقتش جدی بگیر. نماز چیزی نیست که باید در گوشه‌ی برنامه‌ی زندگی جا شود؛ باید برایش جا باز کرد. چون انسان همیشه به نماز محتاج است و در لحظات سخت و خطر، این نیاز بیشتر خودش را نشان می‌دهد. و شاید یکی از تکان‌دهنده‌ترین حرف‌ها همین باشد: روزی حسرت می‌خوریم که می‌توانستیم با نماز پرواز کنیم، اما از آن استفاده نکردیم. نماز قرار نیست فقط تکلیف روزانه‌ای باشد که انجامش می‌دهیم و تمام؛ نماز می‌تواند ستون رشد، آرامش، ارتباط با خدا و حرکت انسان به سوی کمال باشد. پس وقتی صدای اذان را می‌شنوی، به جای اینکه بگویی «باز هم نماز»، یک لحظه به این فکر کن: خدا مرا صدا زده است؛ مرا به مجلس خودش دعوت کرده است. چه خوب است که با شوق به این ملاقات بروم. 🌿 #نماز_سکوی_پرواز #قسمت_نهم #استاد_شجاعی

من در هر نفسم دلتنگ توام...

ردپای پاییز/

مؤمن می‌تواند در عینِ «أشدّ البلاء» بودن، آرام و شاد باشد. اشتباه نکنیم؛ شادی مؤمن به این معنا نیست که بلا و سختی ندارد. اتفاقاً ممکن است بیشترین بلاها نصیب مؤمن شود، اما در دل همین سختی‌ها، آرامش و شادیِ عمیق خودش را حفظ می‌کند. رمز این آرامش، ارتباط با خداست؛ و یکی از مهم‌ترین راه‌های این ارتباط، نماز اول وقت است. 🕊️ نماز اول وقت فقط این نیست که چون خدا ما را صدا زده، با ادب بلند شویم و برویم نماز بخوانیم. همین دویدن به سوی نماز، خودش انسان را می‌سازد. کسی که در لحظه‌ی اذان، لذت‌ها، کارها، گوشی، خواب و خواسته‌های خودش را کنار می‌گذارد و با اختیار به سوی نماز می‌رود، در حقیقت دارد تمرین می‌کند که بر نفس و شهوت‌هایش غلبه کند. این کار کم‌کم حقایق نماز را در قلب انسان تثبیت می‌کند. در روایتی نقل شده که حضرت عزرائیل علیه‌السلام در وقت نماز به انسان توجه می‌کند و اگر او از مراقبت‌کنندگان بر نماز در اول وقت باشد، شهادتین به او تلقین می‌شود. یعنی توحید و نبوت فقط یک اطلاعات ذهنی نیست؛ باید آن‌قدر در قلب انسان تثبیت شود که در سخت‌ترین لحظه، یعنی هنگام مرگ، زبان و قلبش از آن جدا نشوند. اینجاست که می‌فهمیم ایمان فقط «دانستن» نیست. برای اینکه انسان نورانی، مؤمن، شاد و آرام شود، باید از مرحله‌ی اطلاعات عبور کند و به مرحله‌ی عمل برسد؛ باید عبادت کند، ذکر بگوید، با حضور قلب نماز بخواند و از همه مهم‌تر، شجاعتِ درگیرشدن با خودش را پیدا کند. سخت‌ترین جهاد، جهاد با نفس است؛ جایی که دیگر دشمن بیرونی نیست و باید با اوهام، خیالات، شهوات و ضعف‌های خودمان مبارزه کنیم. گاهی گناهان دیگران را می‌بینیم و به‌شدت ناراحت می‌شویم، اما همان گناه یا حتی بدتر از آن را خودمان انجام می‌دهیم و اصلاً از خودمان متنفر نمی‌شویم و به فکر اصلاح و تنبیه خودمان نمی‌افتیم. یکی از کارهای شیطان همین است که انسان را نسبت به عیب‌های دیگران بیدار و نسبت به عیب‌های خودش غافل کند. از طرف دیگر، بسیاری از گرفتاری‌های ما از وهم و خیال است. خیال می‌کنیم درست زندگی می‌کنیم، خیال می‌کنیم روشن‌بین و آدم‌حسابی هستیم، در حالی که ممکن است تمام تلاشمان در مسیر اشتباه باشد. قرآن درباره‌ی کسانی سخن می‌گوید که گمان می‌کنند بهترین عمل را انجام می‌دهند، اما در واقع زیانکارترین‌اند. اینجاست که انسان باید جرئت کند خودش را ببیند و از خودش حساب بکشد. و یک نکته‌ی بسیار مهم: نماز، میزانِ شخصیت انسان است. قیمت آدم‌ها را می‌توان از کیفیت نمازشان فهمید؛ اینکه با نماز چه می‌کنند، چه زمانی سراغش می‌روند و چقدر در آن حضور دارند. هرچه قیمت انسان بالاتر باشد، کیفیت نمازش هم بالاتر می‌رود؛ نماز برایش لذت‌بخش‌تر، عمیق‌تر و قدرتمندتر می‌شود و می‌تواند واقعاً او را از فحشا و منکر دور کند، آرامش بدهد و شادش کند. 🌱 حتی برای شناخت خودمان و اطرافیانمان، می‌توانیم به این دو چیز نگاه کنیم: قلباً به چه کسانی گرایش داریم و کیفیت نمازمان چگونه است. به‌خصوص وقتی کسی تنهاست و قرار نیست برای کسی نقش بازی کند؛ آن وقت معلوم می‌شود واقعاً چه اندازه به نماز اهمیت می‌دهد و چطور نماز می‌خواند. پس نماز اول وقت، فقط یک «وظیفه‌ی انجام‌شده» نیست؛ تمرینِ غلبه بر نفس، تمرینِ توجه به خدا، تمرینِ حضور، و راهی برای ساختن یک شخصیت آرام و قدرتمند است. اگر می‌خواهی بفهمی چقدر رشد کرده‌ای، فقط به اطلاعاتت نگاه نکن؛ به کیفیت نمازت نگاه کن. و شاید خلاصه‌ی همه‌ی این بحث همین باشد: مؤمن، با وجود بلا آرام است؛ چون دلش به خدا وصل است. و یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این اتصال، محافظت بر نماز و دویدن به سوی نمازِ اول وقت است. 🕊️ #نماز_سکوی_پرواز #قسمت_دهم #استاد_شجاعی