گاهی وقتا انقدر بهت فکر میکنم که حتی یادم میره نفس بکشم.

تا وقتی ذوقت رو دارم پیگیرت هستم، حالا دست خودته که به ذوقم جون بدی یا کورش کنی.

ديدى؟ بدون توهم خوشحالم. چون فهميدم چیزای مهم تر از توهم هست. آرامشم، روح و روانم، خانوادم.

دیگه از من نپرس چقدر دوسم داری؟ من تورو به سلامت روانم ترجیح دادم.

ای دل غم دیده حالت به شود، دل بد مَکن.

شادمهر میگه دنیا اگه تنهام گذاشت، تو منو انتخاب کن.

گاهی برای خوب شدن حالت نباید سمت آدما بری گزینه‌های امن تر و مطمعن تری نیز هست: بارون ، موسیقی، چای

تو اوج علاقم رهات کردم. نه برای اینکه نشد برای اینکه نخواستی هر چی بیشتر بهت عشق دادم تو فقط تو شکستن قلبم بیشتر سوپرایزم کردی بیابونی که که سبز نمیشه رو نباید آب داد چون در آخر خودتم خشک میکنه. آره عزيز من، تو منو از عشقی که بهت داشتم خشک و پشیمون کردی.

رفتار اونا منو جوری کرد که من الانم هیچ رقمه دلتنگ گذشتم و دلواپس آیندم نیستم، فقط دلم می‌خواد بتونم الانم رو عادی زندگی کنم؛ بدون ترس، بدون غم.

متأسفانه باید بگم دیگه مثل قبل دوست ندارم. نه اینکه یهو عوض شده باشم یا نخواسته باشم، فقط یه‌جایی وسطِ همه‌چی خسته شدم. کم‌کم، اون حسی که بود دیگه مثل قبل برنگشت.

این خیلی عجیبه که آدما خیلی عادی می‌ذارن میرن، جوری که انگار آمدنشون فقط یک سوءتفاهم ساده بوده.