این خیلی عجیبه که آدما خیلی عادی می‌ذارن میرن، جوری که انگار آمدنشون فقط یک سوءتفاهم ساده بوده.

کلمه Monachopsis یعنی: احساس نامشخصِ تعلق نداشتن؛ نه غمگینی نه خوشحال فقط انگار جای تو اینجا نیست چقدر بهش مبتلاییم…

به تازگی فهمیده ام میتوانم دق کنم ولی زنده بمانم.

بیشتر از هرجای دیگه توی ذهن خودم عذاب میکشم.

اتفاقاً برو پیام بده. فالوش کن، زنگ بزن، بذار پشیمونت کنه، بذار ذوقت رو کور کنه، آره انجامش بده. چون اینجوری راحت تر می‌ذاریش کنار.

من فکر می‌کردم آدما بعد از رها کردن چیزی که با تمام وجود برایش جنگیده‌اند و بی ثمره مانده، تازه می‌فهمند که چقدر محکم ‌اند، چقدر تحمل دارند چقدر در برابر زندگی صبورند، و چقدر ارزششان بیشتر از چیزهایی‌ست که به هر قیمتی می‌خواستند آنها را نگه دارند.

هر جا دیدید دارم دروغاتون رو باور میکنم بدونید منم دارم دروغ میگم.

‌من نمی‌گم دوست دارم، من اذیتت می‌کنم.

:((((

آن شب و شب‌های بعدی بسیار نخوابیدم. و فهمیدم اندوهی که آدم را نمی‌کُشد، به شکل‌های دیگری درمی‌آید که از مرگ بدتر است.

بزرگی میگفت؛ «امیدوارم هرجا که میری یه نفر مثل خودت سر راهت باشه...» این جمله میتونه زیباترین دعا یا بدترین نفرین ممکن باشه...