‌ تا زنده‌ای؛ شکوفه بزن... گل کن! بهار شو...! ‌

‌ خیالِ آمدنت، دیشبم به سر می‌زد! نیامدی... نیامدی! ‌

‌ امیدِ وصلِ تو، ما را دلیلِ هر نفس است... ‌

اما هرچه می‌آمدیم گویی از بشاگرد دور نمی‌شدیم، و هرچه از آن‌جا دور و دورتر می‌شدیم یادهایمان زنده‌تر میشد و واقعیت بیشتری می‌یافت. آری، ما خود را در بشاگرد جا گذاشته بودیم و آمده بودیم. گم گشته‌های دیار فراموشی را یافته بودیم، مثل رویایی که در اعماق تاریک وجدانمان بیدار مانده بود سال‌ها، و انتظار کشیده بود تا ما بیدار شویم و او را به یاد بیاوریم. و ما حالا بیدار شده بودیم. «شهید آوینی» عکس: اردوی جهادی عید، روستای چاه‌بلوچ

‌ ای که از کوچه معشوقه ما می‌گذری؛ قسمت ما نشد این عشق؛ حلالت باشد... ‌

‌ چه غم از خزانِ آن گل که ز پی بهار دارد. «شهریار»

‌ به رویت، آرزومندم! کجایی...؟! ‌

غمت مباد؛ که دنیا ز هم جدا نکند رفیق‌های در آغوش هم گریسته را... «کرمان گردی با زهرای شیرازی»

‌ وین جانِ به لب آمده در انتظارِ توست! ‌

‌ ما دل به غمِ تو بسته داریم ای دوست ... ‌

بستم با عشقت عهدی؛ نحن انصارالمهدی... «الحمدلله بابت نفس کشیدن توی تک‌تک ثانیه‌های زیر پرچمت ((:»

.