کاش می‌توانستم دردتان را دَوا کنم. همین دردِ دور بودن‌ها، دیر دیدن‌ها، دیگر ندیدن‌ها. همین که جِسم‌‌مان بهاران است و جانِ‌مان پاییز! به گوش پاييز برسان . . .

‌ به رویت آرزومندم، کجایی؟! ‌

زُل میزنم به این کتیبه و روحم پرواز میکنه، بالِ نوجوونی در میارم و ریه‌هام پر میشه از شجاعت و نترسیدن‌هایِ نوجوونی! و بعد دلم تنگ میشه واسه اون لحظه‌هایی که نوجوون بودم و نوجوونی کردم و نوجوونی بقیه رو دیدم اینجا!

.

.

‌ اینجا جای نشستن نیست! جای مبارزه است... سالِ ۰۳ سالِ شروع یه راه بود واسم. «امتداد طوفان» ‌

.

.

رسیدیم؛ نگاه کن...

سیدی! گم شدم، حرم؟! مولا؟! از کجا میشود به او برگشت...؟! به عربی گفت و من نفهمیدم، باید از شارع‌الرسول گذشت ((:

جانا، دلم ز دردِ فراقِ تو کم نسوخت آخر چه شد، که هیچ دلت بر دلم نسوخت؟