از این داخل نمی دانم هوا چگونه است، شاید پوشیدن لباسی به این گرمی بیهوده نبوده.
زیر نور خورشید برگ های درختان مانند طلا می درخشند.
بوی طبیعت، حس طراوت و تازگی، حس زندگی... تمامش در اطرافم احاطه شده اما افسوس که نمی تونم آن را در آغوش بکشم.
شاید در این میان چیزی که نیاز دارم این نیست، چرا که هر بار با به یاد آوردن اینها یادآور این می شوم که زنده ام و باید زندگی کنم در حالی که نمی دانم برای چه و چگونه.
فکر می کنم تنها چیزی که نیازمندم همدمی ست که گذر این جریان را از یادم ببرد.
آه ای عزیز من تو کجایی؟ در این ویرانه سرا، تو کجایی؟
هر چه باشد من خریدارم، حتی اگر غمت باشد، بیا و به جسم خسته ام تیکه ده تا جسم خسته ی تو نیز تیکه گاه جسم خسته ی من باشد.
برای بحث کردن با تو در این هلهله ی دنیا، بیشتر از هر چیزی دلتنگم.
#short_story
