هدایت شده از دنیای شاینی میون:»
اهم اهم این کفشا و این لباسای خوشگل موشگلل کلا توی هیچکدوم از بازه های زمانی موجود نیست بلکه فقد توی فیکشنا و استیج موجودن
پاره می کنم از میان، این پاره طناب را، این نخ نمای انسانیت را.
ریز ریز شان می کنم و فرستم شان به هوا و آزاد شان می کنم مانند کبوتران.
نه ابتدا، نه انتها. غرق شده در این میان.
نابود می کنم هر چه که در این میان ست، مگر چه اهمیتی دارد؟ مگر اینجا دیوانه سرا نیست؟
بس است دیگر! نقاب ها را کنار بگذارید ای به دار آویخته شدگان.
طناب دارم را باز می کنم و تبدیل می کنم به پلی نازک.
بند بازی آن بالا حال و هوایی دیگر دارد، مگر نمی دانی بازی هم رویی دیگر دارد؟
بی هیچ قاعده و قانون. دیگر حتی به بال هم نیازی ندارم.
تمامش کنید این بازی کثیف را، مگر کجای این دنیایید که می برید نفس ها را؟
رها شو از هر چیزی که باید آسوده بود، غفلت شیوه کار ما نیست، این راه بازی نیست.
بپر از روی پریدنی ها، از روی خود هم بپر که ما هم پریدنی هستیم.
خزیدن و چریدن بس ست، روزگار ما این نیست، سرشت ما چنین نیست.
خواسته ها و آرزو ها را بگذار لای موشک کاغذی، آنها هم رفتنی اند.
شعری از جنس اشک می خوانم آن بالا، دیگر طاقت اینان را ندارم.
شاید طنابی نباشد و به بیراهه روم، اما مشکلی نیست. در این دیوانه سرا من هم گذرا ام، می روم به آن سوی باور ها، در خواب زودتر به جواب می رسم.
ترسیم می کنم اشکال رویاها را، رویا بافی آن بالا حال و هوایی دیگر دارد. هر چند غیر واقعی، هر چند دور...
می بافم شان و درست می کنم طنابی دیگر، نه برای نشانی راه، برای بازی در راه.
#short_story
این یه حقیقته که همه چیز از دور قشنگه.
اگه نزدیک باشه از چشمت میوفته یا تبدیل به عادت می شه.