کی بود امشب پارت میخواست؟!✨✨🙏🏻💘

خدایی کار زشتی کردین لف دادین ولی خب پارت میدم بهتون

«میدونین ریپم یا باید بگم؟!» حقیقتا تنبلی بد دردیه🙏🏻🙏🏻🙏🏻😭🗣️

داداش دست خط منو هنگام نوشتن پارت ها ببینی کلا رمان و می‌زاری کنار عزیزم😭😂🗣️🚮

_✯بـراے آخـَرین بار✯_ «#ورق_چهلُ_پنج» تابآنِ هادیآن: با رفتن نعنا انگار یکی اکسیژن بدن منم کش رفت.؛ چند دقیقه ای بود ك،هنوز همونجا توی زمین چمن نشسته بودم و امیر هم بالا سرم بود. هیچکدوم مون حرفی نمیزدیم نمیدونم اونم به مثل من بود،یا منو درک میکردو بخاطر من لبشُ و به حرفی تر نمی‌کرد..، ولی به هرحال تنها گوینده ای بین ما دونفر وجود داشت باد بود.. که جسور،بین شاخ برگ درخت ها و موهای من میپیچید.. نگام میکرد! شیرینیِ عسل نگاش،تک تکِ اعضای بدنم و نوچ کرده بود..، ولی خب کی جرعت داشت سرشُ بالا بیاره..،؟! منطق حکم میکرد که بشینم سرجام و دنبال شر نگردم؛ چون مطمعن بودم اگه بیوفتم تو عسل چشماش هرچقدر هم دست و پا بزنم هیچ جوره نمیتونم بیرون بیام.. و همچنین از دیشب ك بی مهابا خودم و توی بغلش انداخته بودم واقعا خجالت می‌کشیدم و یه طورایی روم نمیشد توی چشماش نگاه کنم. آدمی نبودم ك زیاد محدودیت داشته باشم ولی بغل اون فرق داشت..؛ اصن انگار اون کلا فرق داشت،! جنس نگاهش،کاراش،حرفاش و حتی لقب هایی که با وجود آشناییت کممون بهم میداد نمیخوام مبالغه کنم،ولی فرق داشت،چون فقط اون بود که من می‌تونستم دستش و بگیرم و با خیال راحت باهاش برم زیر بارون.؛ نگاهی به دسته گل عروس که تو بغلم بود انداختم.با به یاد آوردن ترکیب سفیدی این گلا و پوست برنزه ی دستش و رگای برجسته اش، یکدفعه لبخندِ عریضی از ذوق روی لبم نشست؛ خب،باید بگم ك نمیشد؛ ده دقیقه بود که همش زور میزدم نگاش نکنم،ذوقی از خودم نشون ندم و چمیدونم آروم باشم... ولی باید اعطراف کرد که این آدم آنقدر منو می‌شناخت که نمی‌تونستم در برابرش نقابی روی صورتم بزارم و احساساتم و پنهون کنم؛ فکر میکنم ذهنم و خوند، چون چند قدم جلو اومد و کنارم نشست. ـالان حتما داری پیش خودت میگی این پسره ی خل ساعت هشت صبح اینجا چیکار میکنه مگه نه؟!ـ با صداش به خودم اومدم. سرم و آروم بالا آوردم و نیم نگاهی بهش انداختم.اما طولی نکشید که این نیم نگاه ساده به نگاه کش داری تبدیل شد. نور آفتاب به قشنگ ترین حالت ممکن روی صورتش نشسته بود و باعث درخشیدن بیشترِ طلایی های موهاش شده بود. همون طور که هنوز نگاش میکردم در جواب حرفش لبخند محوی زدم و به بالا انداختن شونه هام اکتفا کردم.، که یکم بهم نزدیک تر شد و لب زد: -اگه بگم از دیشب تا حالا یدقع چشم رو هم نزاشتم باور میکنی؟! رنگ نگام به نگرانی تغییر کرد، بالاخره زبون باز کردم و آروم نجوا کردم. _برای چــی؟! لبخند مهربونی زد بهم خیره شد،. بعد قبل از اینکه من به خودم بیام دستشُ بین موهام فرو برد. ـ برای این،ـ شک زده نگاهش کردم که اخم ساختگی ای کردو بعدش لبخند محوی کنج لبش کاشت و کنار گوشم پچ زد. -ایطوری نگام نکن،خب چیکار کنم؟! دستم عادت کرده بین موهای یه بنده خدایی گم بشه،حالا بماند که اون بنده خدا محل س..گ بهم نمیزاره.؛ باحرفش خنده ی آرومی کردم. دروغِ بگم از نوازش های دستش بین موهام خوشم نمیومد.، انگار از دیشب منم یه طورایی عادت کرده بودم به نوازش کردن موهام به دست اون..؛ نگاه دوباره ای به دسته گل کردم و لب زدم: _این،خیلی قشنگه،مرسی ازت‌. بازم باهمون صدای بم و مهربونش کنار گوشم زمزمه کرد: ـ قشنگ ك شمایی، ولی این گل خیلی شبیهته.. نا باور،خنده ی آرومی کردم. _ شبیه من؟ از چه نظر؟! دستش و از بین موهام بیرون آورد. اول آروم با حرکات دستاش موهام و صاف کرد و بعد،یه تیکه ی کوچیک از دسته گل جدا کرد و پشت گوشم گذاشتش. دستش و زیر چونه اش جا داد و لب زد: ـ ریزه می‌زه اس،سفیده،ساده اس وبی سر صدا ؛ نمی‌خواد چیزی و به رخ بکشه ولی با همون بی سر صدایی کار خودش و می‌کنه.! بعد آروم لپمُ کشید و ادامه داد: - و،مهم تر از همه مثل شما خاصِ شیرینک! و به دست هرکسی نمی شینه..،

ـ+ بعد آروم لپمُ کشید و ادامه داد: - و،مهم تر از همه مثل شما خاصِ شیرینک! و به دست هرکسی نمی شینه..،

_✯بـراے آخـَرین بار✯_ «#ورق_چهلُ_شیش» تابآنِ هادیان: بعد شنیدن حرفش برای بار دوم سکوت سنگین بینمون تمدید شد؛ سرش کج کرده بود و با نگاش تو چهره ام دنبال چیزی میگشت،.. دنبال جواب بود؛ شاید ازم انتظار یه واکنش داشت.. میخواست مثل خودش توی چشماش نگاه کنم و حرف دلم و بزنم.؛ ولی، مثل همیشه نمیدونستم ك باید چی بگم و چیکار کنم.. یکی توی سرم به جای من داد میزد: «خب این که تو دستای تو قشنگ بود پس یعنی منم به تو خیلی میام:؛!)» ولی خودم...؟؛ فقط، می‌تونستم از لبخند ها و چشمای سرشار از خواستنش فرار کنم؛ نمیدونم؛ شاید اگر یکم با تجربه تر بودم و اولین باری نبود که دارم به کسی اعتماد میکنم، بهتر و معقول تر رفتار میکردم... ولی راستش،من بلد نبودم... پشت لبخند های محوش، دستم و طرف صورتم همون نقطه ك توسط دست هاش لمس شده بود بردم..، گرمی دستاش هنوز روی صورتم میلغزید و مطمعن بودم صورتم سرخ شده.. توی جام جابه جا شدم که کم کم رنگِ نگاش تغییر کرد؛ برقِ نگاهش داشت کمتر میشد و لبخند روی لبش ماسیده بود؛ انگار شیرینی عسل چشماش داشت جاشُ با قهوه‌ی قجری عوض میکرد..، آروم نگاهش و ازم گرفت و به چمن ها دوخت.. کلافه دستش و بین موهای طلایی اش برد و بهشون ریخت وبعد،نفسش و خسته بیرون فوت کرد.. متعجب سرم و خم کردم تا به صورتش دید داشته باشم..، زانوهاش و توی بغلش گرفته بود و انگار سلول به سلول چهره اش غمُ فریاد میزدن..، یکم مکث کردم، بعد کف دستام و آروم زیرِ پلکم گذاشتم.. عذاب وجدان مثل خون تو رگام میدوید؛ حس میکردم بخاطر من بود ك اینطوری حالش بدبود! نفسِ حبس شده ی تو ی سینمه امُ با شتاب بیرون فرستادم وباتردید، دستمُ طرف دستش که روی چمن بود بردم.. دستم روی پوست برنزه اش میلرزید و گرماش مثل سرم به کل تنم تزریق میشد.. بالاخره نگاهش و بهم دوخت.. دستشُ یکم بیشتر بین انگشتام فشردم . _خوبی؟!.. لبخند عمیقی گوشه ی لبش کاشت،و برای راحت شدن خیالم چند بار پشت هم پلک زد.. ولی خب من آروم نمیشدم‌.! نوچی زمزمه کردم و از کنارش بلند شدم و روبروش دوزانو نشستم.. _ببین،تو یه چیزیت هست... وتا نگی ولت نمیکنم.. با شنیدن حرفم ،نگاه خیره اش و بهم دوخت؛ دوتا دستم و بین دستاش فشردوبعد دستامُ طرف صورتش برد و روی هردوشون بوسه ای کاشت. یکم اینور اونور کرد و بعد با صدای لرزنوش نجوا کرد: ـ ببین،...هیچوقت نزار کسی از دستم بگیرتت خب؟! با شنیدن حرفاش درحالی ك چشمام از این گرد تر نمیشد ناباور خندیدم.. اما با برخوردن به نگاه مظلومش حالم گرفته شد و خندم و جمع کردم.. چشمامو روهم بستم ،چرا اینطوری شده بود؟! صورتش سرخ شده بود و طوری بهم نگاه میکرد ك انگار آخرین باره که نگاهش داره بهم میخوره.. با صداش سرم و بالا آوردم. ـ دارم جدی حرف میزنم لیا... من از دیشب خیلی فکر کردم.. به خودت،به خودم وبه رابطه ای که شاید از نظر تو یه روزه به وجود اومده ولی من انگار سالها باهاش زندگی کردم؛! سرشُ جلو آورد و روی پیشونی ام گذاشت؛ وبرای چندمین بار به چشمام خیره شدو ادامه داد. -به این چشمها،به فرفری های موهات، به خنده هات.. من بدون تو نمیتونم.!.. یعنی...یعنی میدونی؟!تو باعث شدی من ورژنی از خودم نشون بدم که هیچوقت تو خوابمم نمی‌دیدم.. یعنی من قبل از تو اصن آدم نبودم! با شنیدن حرفش خندیدم که دستش و روی خط لبخندم کشید.. -جدی میگم.! -اگه یه دوماه برگردی به عقب منو ببینی ازم متنفر میشی؛ من نمی‌دونم اگه یه روز نباشی چجوری باید برگردم به قبل، میدونی دیشب که رسیدم خونه همش دنبال طلوع خورشید بودم که دوباره بیام ببینمت،چون واقعا دیگه یک ثانیه هم نمیتونم بدون تو باشم..؛ هیچوقت نزار برگردم به اون آدم قبل باشه!؟.. با شنیدن حرفش چند دقیقه ای مکث کردم..؛ بعد با شیطنت زمزمه کردم: _خوب هندونه می‌زاری زبر بغلما، دوباره خواست نگاهش و مظلوم کنه که ایندفعه همون‌طور که پیشونی ام روی پیشونی اش بود،سیلیِ آرومی توی صورتش زدم و با اخم ساختگیم لب زدم: بار آخرت باشه چشمات و اینطوری واسه من مثل گربه ی شرک میکنی من دلم کباب شه ها!. یا حرفم قهقهه ی بلندی زد. _مظلوم گیراوردی دیگه! چِ میشه کرد؛- پشت چشمی براش نازک مردم و لب زدم: _مظلوم گیر نیاوردم،مظلوم نما گیرم افتاده؛ با حرفم دوباره خندید و بعد توپم که گوشه ی زمین افتاده بود انداخت طرفم و زمزمه کرد: -خب حالا گریه زاری بسه! شما پاشو ببینم اونقدر که مهران میگه کار بلدی، یا فقط بلدی فیگورش و بیای؟!؛ بعدم چشمکی حواله ام کرد. توپ و با یه ضربه ی هِد مهارش کردم و آروم نجوا کردم: +ببین پســـر خوشگله، بهت پیشنهاد میکنم تو فوتبال واسه من یکی کُری نخونی که بد میبینی.. زبونش و روی لبش کشید و باخنده زمزمه کرد.. ـ واسه شما باشه ،ما حال میکنیم بد ببینیم.!