روی نیمکت فلزی سفید رنگ گوشه پارک نشست. به جز پرندگان سحرخیز و معدود ماشینهایی که صاجبانشون را به مقصد میرساندند؛صدای دیگری به گوش نمیرسید. واضح هم بود آن ساعت از صبح کم کسی آن طرفها بود ولی او از سردرد دیروزش و خواب درست و به موقعهاش دیگر نتوانست بیشتر در رختخواب بماند و به پارک آمده بود.
امروز روز استراحتش بود پس ترجیح داد با پیادهروی پدربزرگان روزش را شروع کند. تصمیم داشت حتی با پیرمردهای چروکیده و خنده رو صحبت و شطرنج بازی کند.
او معتقد است زندگیهای کوچک و کم امکانات گذشته شادی و ارزش بیشتری نسبت به زندگیهای مدرن و ماشینی است.
در گذشته خانم خونه درگیر کارهای اداری کمتری بود و به کودکانش میرسید، همسرش هم با تمام تلاشها و خستگیها و پول کم ته جیبش قلبی به بزرگی کویر داشت و با محبت و علاقه کاری کرده بود که این کویر به جنگلی سرسبز تبدیل شود. علاقهاش را به راحتی خرج اهل خانه میکرد و خیالش راحت بود که انتهایی ندارد.
اما اکنون در زندگیها مادر و پدر درگیر کارهای بیرون خانه شدند و کم وقت میشد تا بوی غذای تازه و محبت بی دریغ زندگی بخش خانه شود. درست است هنوز خانههای گرم پیدا میشود ولی میشود گفت در حال انقراض است و این حقیقتی تلخ است:)
نسلی که درگیر دنیای مجازی شده و از آدمهای حقیقی جدا افتاده چگونه فردایی از پس خود و زندگی برمیآید؟
تمام این افکار و حقایق بود که وادارش مبکرد روزهای استراحتش تا حد امکان زیاد باشد وبا تمام خستگی خانهای گرم بسازد.
با فکر خانه و کودک شیرخوارهی عزیزش و همسر مهربانش لبخند روی صورتش بیاید و با اشتیاقی عجیب از جا بلند شود و با خرید نان تازه خانهاش را با بوی زندگی و حیات آذین بخشد.
مسکنه های غیر کپسولی
