والا ما دلمون به همین گویایی چشم‌ها خوشه دیگه، وگرنه که یه لال مادرزاد بودیم.

واقعاً در حوصله ندار ترین حالتِ ممکنم.

[برای اولین شبِ زمستان.]

من دردِ مشترک‌ام؛ مرا فریاد کن . .

دوِ ده، هوا ابره، ابرِ زیاد. دلم دست و پا می‌زنه تو این هوا. دلم می‌سوزه برا دست و پا زدنش. جون می‌داد چهارشنبه بود، نه اینکه شنبه‌ای که باید تاریخ خوند. اخطارِ اعلام وضعیت رو می‌شنوم اما جوابی ندارم. مرکز-مرکز اینجا، نامعلومه وضعیت. هوا ابره، ابرِ زیاد..

"گر عقل در جدال جنون مردِ جنگ بود، مارا در این مبارزه تنها نمی‌گذاشت" که عزیزِ من.

ای دل بگو به عقل

که دشمن هم اینچنین؛

در خون مرا